Περιοδικό Πολιτικής Και Πολιτισμικής Παρέμβασης


Σε εποχές που βασιλεύει το ψέμα, η διάδοση της αλήθειας είναι πράξη επαναστατική
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: Η Αριστερά μπροστά στις νέες προκλήσεις

< Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας | Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας > 
Συγγραφέας Μήνυμα
Ροβεσπιέρος
Site Admin


Ένταξη: 13 Σεπ 2006
Δημοσιεύσεις: 3071

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Δευ Αύγ 05, 2013 9:27 pm    Θέμα δημοσίευσης: ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: Η Αριστερά μπροστά στις νέες προκλήσεις Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ



Επειδή κάποιος άνεμος προβληματισμού αρχίζει να φυσάει σε κύκλους αγωνιστών που βρίσκονται ΕΝΤΟΣ αυτής της «Αριστεράς» και αρχίζουν να «σπάνε» κάποια ταμπού και προκαταλήψεις, θα αναδημοσιεύσουμε κάποια κείμενά μας σχετικά με την Παγκοσμιοποίηση, τη Νέα Τάξη και τις νέες προκλήσεις.
Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο πριν από ΔΕΚΑ(10) χρόνια. Δημοσιευμένο στο πρώτο τεύχος του ΡΕΣΑΛΤΟ.


ΟΣΟΙ εξακολουθούν να σκέφτονται σήμερα κόντρα στην αλαζονική ανοησία που επελαύνει, όσοι δεν είναι υπόδουλοι στοχαστές ή αιχμάλωτοι δογμάτων και λεκτικών στερεοτύπων εύκολα διαπιστώνουν ότι ζούμε το πιο αντιδραστικό ιστορικό σχήμα της Ιστορίας: Την «επέλαση» της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Διαπιστώνουν ακόμα και το εξής παράδοξο: Ότι οι περισσότερο επιρρεπείς στην κοσμοπολίτικη παραπλάνηση είναι οι «ιστορικοί αριστεροί»: οι σοσιαλδημοκράτες και οι «μετανιωμένοι» κομμουνιστές.

Και είναι αυτά τα ναυάγια της αριστεράς που δίνουν σήμερα το ιδεολογικό και ηθικό άλλοθι στην πλανητική εξουσία. Είναι αυτοί που αποτελούν σήμερα το προνομιακό ιδεολογικό, πολιτικό και πολιτισμικό πεδίο του υπερκαπιταλιστικού κοσμοπολιτισμού, της καταναγκαστικής και συνοπτικής αμερικανοποίησης, της πλήρους διάλυσης των πολιτισμικών παραδόσεων, κάθε συλλογικής κοινωνικής και εθνικής συνείδησης.

Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς το μέγεθος του ακρωτηριασμού και της ισοπέδωσης της σκέψης όταν οι παραδοσιακές δυνάμεις της αριστεράς έχουν μετατραπεί σε ιδεολογικούς απολογητές της πλανητικής βαρβαρότητας, σε χρήσιμους ηλιθίους της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Παρόλα όμως αυτά, και επειδή η ζωή πάντα θα διεκδικεί τα δικαιώματά της, διαμορφώνεται, στην Ελλάδα και διεθνώς, ένα ρεύμα σκέψης που επιχειρεί, μέσα στο παγωμένο τοπίο της αντίδρασης και των «αριστερών» στερεοτύπων, να σπείρει το άνθος των μεγάλων και γόνιμων ιδεών: Να θέσει δηλαδή προς συζήτηση τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας. Αυτός είναι και ο σκοπός αυτού του κειμένου.

Παγκοσμιοποίηση-Νέα Τάξη

Η παγκοσμιοποίηση δεν ήταν ένα τυχαίο παραστράτημα της Ιστορίας, ούτε και μοιραίο, δηλαδή ιστορικός μονόδρομος. Εάν η πλανητική εξουσία και τα εγχώρια εκτελεστικά της όργανα και φερέφωνα, κάθε «εκσυγχρονιστικής» ή «αριστερής» απόχρωσης εμφανίζουν αυτή τη γιγάντια ιστορική οπισθοδρόμηση σαν πρόοδο και μονόδρομο αυτό οφείλεται στις μεγάλες ιστορικές ήττες των Κοινωνικών Κινημάτων, στην αποστέωση της κομμουνιστικής αριστεράς, στη σύγχυση, τις αγκυλώσεις και την ιστορική μετάλλαξη της παραδοσιακής αριστεράς.

Αρχικά πρέπει να γκρεμίσουμε ένα μύθο. Το μύθο που ταυτίζει την παγκοσμιοποίηση με την παγκόσμια ανθρώπινη κοινότητα, δηλαδή με την ενότητα και τη συναδέλφωση των λαών, με τη διεθνή αλληλεγγύη και το διεθνισμό.

Η παγκοσμιοποίηση είναι ακριβώς το αντίθετο: Η πολτοποίηση των λαών. Η διαίρεση και το αιματοκύλισμά τους, συνακόλουθα η μετατροπή των ανθρώπων σε γρανάζια, σε άβουλα όντα που θα ανταγωνίζονται και θα σπαράσσονται μεταξύ τους.

Δεν είναι οι λαοί που οικοδομούν την παγκόσμια λαϊκή κοινότητα, αλλά ο καπιταλισμός που ενοποιεί τα παγκόσμια συμφέροντά του και τη βαρβαρότητά του.

Η οικονομική βάση της παγκοσμιοποίησης είναι οι συγχωνεύσεις των γιγάντιων επιχειρήσεων, η συγκρότηση των πλανητικών, υπερεθνικών μονοπωλίων.

Και είναι αυτή η νέα ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία που επελαύνει σήμερα ανάμεσα σε ακρωτηριασμένα κορμιά και ισοπεδωμένες πόλεις για να επιβάλει τα συμφέροντά της. Θέλει να επιβάλει σε παγκόσμια κλίμακα μια μοντέρνα, ανώτερης μορφής, αποικιοκρατία.

Και αυτή η νέα ιμπεριαλιστική αποικιοκρατία, όπως και η παλαιότερη, αποτυπώνονται στο μιλιταριστικό εθνικισμό: Των εθνικών ιμπεριαλισμών στο παρελθόν, του πλανητικού ιμπεριαλισμού σήμερα.

Και οι δύο αυτές μορφές της αποικιοκρατίας και του μιλιταριστικού εθνικισμού αποτελούν την άρνηση και το μεγαλύτερο εχθρό της εθνικής οντότητας, την άρνηση του διεθνισμού και την ισοπέδωση του διαφορετικού.

Ποτέ ο διεθνισμός
δεν προϋπόθετε την άρνηση της εθνικής ταυτότητας και δεν αρνήθηκε τα εθνικά ζητήματα. Και πάντα οι «εθνικοί πόλεμοι» ήταν το προϊόν της άρνησης και ένοχης και χυδαίας υποτίμησης του εθνικού ζητήματος.

Και θίγω εδώ αυτές τις έννοιες γιατί η Αριστερά, εγκλωβισμένη σε παρωχημένες πολιτικές φόρμες και λεκτικά κλισέ, σέρνεται αμήχανη πίσω από τα ιδεολογήματα του ιμπεριαλιστικού κοσμοπολιτισμού, παρέχοντας ένα ισχυρό ιδεολογικό άλλοθι στον ισοπεδωτισμό της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Γιατί, γίνεσαι υπηρέτης της παγκοσμιοποίησης όταν ταυτίζεις το διεθνισμό με τον κοσμοπολιτισμό. Ο κοσμοπολιτισμός είναι η ιδεολογία του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου που αποσκοπεί στην εκμηδένιση και πολτοποίηση της ιστορίας, στην ακύρωση της εθνικής οντότητας και στην επιβολή μιας «ενιαίας ταυτότητας»…

Η πολιτική έκφραση αυτής της πολυεθνικής ιμπεριαλιστικής συγκρότησης είναι η Νέα Τάξη. Δηλαδή η ένωση των ισχυρών του κόσμου υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ. Η Νέα Τάξη είναι το πλανητικό κράτος. Είναι το κράτος που θέλει να επιβάλει σε όλο τον πλανήτη τον ολοκληρωτισμό της εξουσίας των υπερεθνικών μονοπωλίων.

Αυτή η πλανητική εξουσία δεν ανέχεται πλέον τη διαφορετικότητα. Δεν ανέχεται δηλαδή εθνικά κράτη, πολιτισμούς, ιστορικές μνήμες και συλλογικές συνειδήσεις. Επιδιώκει την υπονόμευση και πολτοποίηση όλων αυτών, τη μετατροπή των εθνικών κρατών σε εκτελεστικά προτεκτοράτα του πλανητικού κράτους και τη μετατροπή των λαών από συνθετικές ενότητες συλλογικής συνείδησης σε ανταγωνιστικά και διχαστικά αθροίσματα.

Η πλανητική ιδεολογία είναι η ιδεολογία της μιας σκέψης, της μιας πολιτικής εξουσίας, δηλαδή ολοκληρωτικός φασισμός.

Η μελέτη, λοιπόν,
αυτών των οικονομικών, ιδεολογικών και πολιτικών χαρακτηριστικών της παγκοσμιοποίησης έχει τεράστια σημασία για να μη μένουμε αιχμάλωτοι στερεοτύπων του παρελθόντος τα οποία αντανακλούν ένα κόσμο που δεν υπάρχει πια: Τον κόσμο των εθνικών ιμπεριαλισμών.

Σήμερα πολλά από τα επαναστατικά αιτήματα της εποχής των εθνικών ιμπεριαλισμών, αιτήματα που επικεντρώνονταν στον αγώνα κατά του εθνικού κράτους, του εθνικισμού, του ρατσισμού κλπ, έχουν ενσωματωθεί από τη Νέα Τάξη.

Σήμερα η πλανητική εξουσία κτυπά τα εθνικά κράτη, τα παλαιά πρότυπα του εθνικισμού και ρατσισμού (συνδέει μάλιστα κάθε αντιιμπεριαλιστικό κίνημα με τα πρότυπα αυτά), για να εδραιώσει τον πλανητικό εθνικισμό και ρατσισμό και να μας εξαναγκάσει να γίνουμε λάτρεις του παγκόσμιου κράτους και διώκτες (δηλαδή ρατσιστές) εναντίον εκείνων που αντιστέκονται σε αυτό τον εφιάλτη.


Σήμερα, πάνω στην υλική παραγωγική βάση των υπερεθνικών μονοπωλίων συγκροτείται μια παγκόσμια εξουσία και το κράτος της (Νέα Τάξη).
Και αυτό το κράτος εκτός από τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς αναπτύσσει και εδραιώνει και τους ενοποιητικούς του μηχανισμούς. Την ενοποιητική αυτή λειτουργία την ασκούν νέες ιδεολογίες, νέες φιλοσοφίες, νέες ηθικές, νέες θρησκείες, νέες τελετουργίες κλπ.

Ιδεολογίες που απορρέουν από τα συμφέροντα των υπερεθνικών μονοπωλίων και όχι από τα συμφέροντα των εθνικών καπιταλιστικών κρατών, όπως χθες. Εδώ εντάσσονται οι ιδεολογίες του αντιεθνικισμού, του αντιρατσισμού, της πολυπολιτισμικότητας κλπ.


Η φιλοσοφία της «Νέας Εποχής», συνακόλουθα οι ιδεολογικοί και πολιτικοί μύθοι της παγκοσμιοποίησης (της γραμμικής προόδου, της τεχνοκρατικής παιδείας, του κοσμοπολίτικου πολιτισμού, της ατομικής διάκρισης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ.) αποδομούν τους μηχανισμούς της ιστορικής και κοινωνικής συγκρότησης και επιβάλλουν ένα μοντέλο εξατομίκευσης των συγκρούσεων και κονιορτοποίησης των διαφορών, αλλά και ένα ιδεολογικό μοντέλο που αιχμαλωτίζει την παραδοσιακή αριστερά, την ενσωματώνει και τη μετατρέπει σε απολογητή του αυτοκρατορικού λόγου.

ΔΕΝ αρκεί, συνεπώς να περιοριζόμαστε αποσπασματικά στην οικονομική βάση της παγκοσμιοποίησης και να αφήνουμε άθικτο το φιλοσοφικό, ιδεολογικό και ηθικό οικοδόμημά της. Όταν κινούμαστε μέσα σε αυτά τα φιλοσοφικά και ιδεολογικά πλαίσια του πλανητικού εποικοδομήματος, όπως κάνει η παραδοσιακή αριστερά, τότε κάθε κριτική κατά της παγκοσμιοποίησης είναι ήδη παροπλισμένη και εκ των προτέρων καταδικασμένη.

Η στρατηγική των προτεκτοράτων

Αυτό που προωθείται στρατηγικά από τη Νέα Τάξη είναι: Η αναδιάταξη των συνόρων και των γεωπολιτικών ισορροπιών, η κατάτμηση των υφιστάμενων κρατών και η κατασκευή νέων κρατών προτεκτοράτων.

Η Γιουγκοσλαβία υπήρξε το πρώτο θύμα των νεοταξικών σχεδιασμών: Το σχέδιο πιλότος. Αλλαγή συνόρων δεν ήταν η αναγνώριση της Σλοβενίας, της Κροατίας και της Βοσνίας; Αλλαγή συνόρων δεν ήταν η απόσχιση του Κοσόβου και του Μαυροβουνίου που επιβλήθηκε με το θηριώδη βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας;

Τώρα το θύμα είναι η Κύπρος.
Αύριο το Αιγαίο, η Μακεδονία, η Θράκη. Η ιμπεριαλιστική διαλεκτική της αλλαγής συνόρων «διεισδύει» και στην Ελλάδα (το «σχέδιο Ανάν» για την Κύπρο ήταν πιλότος), η οποία πολύ σύντομα θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αλλαγής των δικών της συνόρων στο Αιγαίο, στο Βόρειο-Ανατολικό και Βόρειο-Δυτικό ηπειρωτικό της τμήμα.

Για να αντιληφτούμε την πλανητική στρατηγική πρέπει να θέσουμε εξαρχής το όλο ζήτημα μεθοδολογικά: Πώς είναι δυνατόν σε μια εποχή που τα υπερεθνικά μονοπώλια υπονομεύουν την ύπαρξη των εθνικών κρατών και επιβάλλουν τον ολοκληρωτισμό της παγκόσμιας αγοράς να δημιουργούνται καινούρια κράτη;

Πώς είναι δηλαδή δυνατόν να γυρίζουμε πίσω στο ιστορικό στάδιο συγκρότησης του καπιταλισμού;
Αυτή η αντίφαση εύκολα μας οδηγεί σε τούτο: Ότι αυτά τα κράτη δεν έχουν τίποτα το κοινό με τα εθνικά κράτη της καπιταλιστικής συγκρότησης.

Τα εθνικά κράτη στηριζόντουσαν πάνω σε μια εθνική αστική τάξη.
Τα καινούρια κράτη που δημιουργούνται είναι κράτη χωρίς τάξη. Είναι προτεκτοράτα του πλανητικού κεφαλαίου, μαφιόζικοι μηχανισμοί-γρανάζια του πλανητικού ιμπεριαλιστικού κράτους. Και μέσα σε τέτοια προτεκτοράτα της πιο ασύλληπτης ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης και κτηνωδίας κανένα δικαίωμα των πολιτών (ούτε καμιάς μειονότητας) μπορεί να υπάρξει.

Τα αιτήματα για «εθνική αυτοδιάθεση» δεν οδηγούν σήμερα σε εθνικά κράτη.
Αυτή η διαδικασία συγκρότησης κρατών ανήκει στο αγύριστο παρελθόν. Όλοι λοιπόν αυτοί που κουδουνίζουν δημοκρατικές φράσεις περί αυτονομίας των εθνοτήτων και δικαιωμάτων των μειονοτήτων δεν αντιλαμβάνονται (δεν θέλουν να αντιληφτούν) ότι οι φράσεις αυτές δεν είναι απλώς ήχοι χωρίς περιεχόμενο, αλλά και αντιδραστικά οχήματα για τη διάλυση των υφιστάμενων «ενιαίων κοινωνιών» (εθνικών κρατών) και τον αλληλοσπαραγμό των λαών.

Η επίκληση στα «ανθρώπινα δικαιώματα» και την «εθνική αυτοδιάθεση» αποτελεί σήμερα τη μεγάλη απάτη της Νέας Τάξης, τον ιδεολογικό εκείνο μύθο (με σημαιοφόρους κάποιους αξιοθρήνητους «αριστερούς» και «αριστεριστές») που προλειαίνει το έδαφος για το νεοταξικό Μεσαίωνα.


Αυτό που επιδιώκεται είναι ο διαμελισμός (με λάβαρα τα «ανθρώπινα δικαιώματα», τις εθνότητες και τις μειονότητες) των εθνικών κρατών και η δημιουργία μεσαιωνικών δουκάτων: Μια ασύλληπτη ιστορική οπισθοδρόμηση.


Απονέκρωση του εθνικού κράτους

Γίνεται σαφές ότι κάτω από τις συνθήκες των υπερεθνικών μονοπωλίων το έθνος-κράτος υπονομεύεται. Ακριβέστερα απονεκρώνεται το έθνος και μένει σκέτα το κράτος.

Και εδώ η «αυτοκρατορική αριστερά» συγχέει σκόπιμα το ζήτημα, εμφανίζοντας μάλιστα την απονέκρωση των εθνικών κρατών ως ιστορική «πρόοδο». Σκόπιμα και συστηματικά παρασιωπούνται και καταστρατηγούνται οι θέσεις των κλασσικών του μαρξισμού που προσδιόριζαν με σαφήνεια ότι η ταξική πάλη ξεκινάει σε εθνικό επίπεδο και ότι ο στρατηγικός της ορίζοντας παραμένει η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας σε εθνικό επίπεδο.

Επίσης πολιτικά ιδιοτελώς παρασιωπάται
η αδιαπραγμάτευτη αρχή της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας η οποία είναι αδιάρρηκτα δεμένη με τη σοσιαλιστική πολιτική. Επειδή πάνω στο ζήτημα σπέρνονται ποικίλες συγχύσεις θα προβώ σε μερικές συνοπτικές παρατηρήσεις.

Πρώτη παρατήρηση: Το κράτος γενικά δεν είναι μια δύναμη που επιβλήθηκε από έξω, ούτε περιορίζεται ο ορισμός του στις κατασταλτικές του δραστηριότητες. Είναι προϊόν της κοινωνίας και ως εκ τούτου είναι ένα πλέγμα οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών λειτουργιών. Η κοινωνία στην ολότητά της αντικαθρεφτίζεται στο κράτος και ανάλογα με τους ταξικούς συσχετισμούς διαφοροποιούνται οι λειτουργίες του.

Αυτό είναι σημαντικό να το κατανοήσουμε, γιατί όταν μιλάμε για κατάργηση, σαφέστερα απονέκρωση του κράτους από το πλανητικό κράτος, τους υπερεθνικούς οικονομικούς και πολιτικούς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς (Νέα Τάξη), εννοούμε την απονέκρωση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών λειτουργιών του, τη μετατροπή του σε ένα σκέτο μηχανισμό καταστολής του πλανητικού κράτους, σε ένα προτεκτοράτο του υπερεθνικού ιμπεριαλισμού.

Παρατήρηση δεύτερη:
Το εθνικό κράτος είναι προϊόν της κοινωνίας στην καπιταλιστική βαθμίδα εξέλιξης. Εθνικό κράτος και καπιταλισμός πάνε μαζί. Το καινούργιο αυτό οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό πλέγμα των λειτουργιών του θεμελιώνεται σε κάποιους πυλώνες: Την αστική δημοκρατία, τον κοινοβουλευτισμό, τα συνδικάτα, την ελευθερία οργάνωσης και σε μια ιδεολογία και ηθική που ενσωματώνει και συγκροτεί τις πολιτισμικές παραδόσεις.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια μορφοποιείται και η ταξική πάλη. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια οργανώνεται και κατακτά η εργατική τάξη. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια κατοχυρώνει τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις του ο εργαζόμενος λαός. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια το προλεταριάτο έγινε από κοινωνική τάξη καθΆ εαυτήν σε πολιτική τάξη για τον εαυτό της. Και οι ταξικές συγκρούσεις και οι αγώνες των λαών, ως συλλογική συνείδηση, παρήγαγαν πολιτισμικές αξίες, οι οποίες ως ένα βαθμό αποτυπώθηκαν στην «εθνική συνείδηση».

Παρατήρηση τρίτη:
Μέσα στα πλαίσια του εθνικού κράτους (και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά) κινήθηκαν οι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες και κατοχύρωναν θεσμικά τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις.

Το εθνικό κράτος, λοιπόν δεν είναι μόνο το όργανο της αστικής κυριαρχίας, αλλά καταγράφει και τις κατακτήσεις των εργαζομένων. Ο θάνατος του εθνικού κράτους προς όφελος των υπερεθνικών οδηγεί και στο θάνατο τις λαϊκές κατακτήσεις. Η απονέκρωση του εθνικού κράτους οδηγεί στην απονέκρωση και των λαϊκών κατακτήσεων και αυτό το βλέπουμε σήμερα καθαρά: εργατικό εισόδημα, ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις, εκπαίδευση, υγεία και πολλά άλλα.

Παρατήρηση τέταρτη: Η απονέκρωση όμως του εθνικού κράτους κάτω από την πίεση των υπερεθνικών διαπιστώνεται πλέον ορατά από την υπονόμευση των ίδιων των πυλώνων του εθνικού αστικού κράτους: Των θεσμών της αστικής δημοκρατίας, δηλαδή του κοινοβουλευτισμού, των κομμάτων και των συνδικάτων.

Τα πάντα πλέον αποφασίζονται από τα υπερεθνικά μονοπώλια και τα υπερεθνικά όργανά τους. Το κοινοβούλιο, τα κόμματα και τα συνδικάτα μετατρέπονται βαθμηδόν σε σκιές, σε διακοσμητικές γλάστρες, σε εκτελεστικά όργανα του πλανητικού κράτους.

Τελευταία παρατήρηση.
Όλα αυτά δείχνουν ότι οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές λειτουργίες του εθνικού κράτους απονεκρώνονται. Και η απονέκρωση αυτή μοιραία οδηγεί στην κατάργηση των λαϊκών κατακτήσεων, στη διάλυση των πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, στην αγελοποίηση της εργατικής τάξης, στο πισωγύρισμα (από πολιτική τάξη για τον εαυτό της σε τάξη καθΆ εαυτήν), στην κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή και αυτής της αστικής δημοκρατίας, στην πολτοποίηση κάθε κοινωνικής, πολιτικής, εθνικής και πολιτιστικής διαφοράς.

Αυτό είναι εφιαλτική οπισθοδρόμηση!
Και η υπεράσπιση των οικονομικών , κοινωνικών και πολιτικών λειτουργιών του εθνικού κράτους απέναντι στον ισοπεδωτισμό και τη βαρβαρότητα του ιμπεριαλιστικού πλανητικού κράτους δεν είναι εθνικισμός. Είναι υπεράσπιση των λαϊκών κατακτήσεων, των δημοκρατικών ελευθεριών, αυτής της ίδιας της αστικής δημοκρατίας που απειλείται από τον ολοκληρωτισμό της Νέας Τάξης.

Και όλοι αυτοί οι «αδιάλλακτοι» αντιεθνικιστές (που σκοπίμως αγνοούν ότι τόσο ο εθνικισμός όσο και ο αντιεθνικισμός είναι αστικές ιδεολογίες) εύκολα ξεσκεπάζονται αν τους τεθεί το απλό πολιτικό και άμεσα πρακτικό ερώτημα. Απέναντι σε μια στρατιωτική κατοχή της Ελλάδας από τους Αμερικάνους π.χ. τι θα κάνουν; Θα υπερασπιστούν το ελληνικό εθνικό κράτος; ή θα πουν αυτά που λένε τώρα. Και αν υποθέσουμε ότι δέχονται την υπεράσπιση σε αυτή την περίπτωση, του εθνικού κράτους, τότε σε τι διαφέρει η σημερινή κατάσταση; Κάτω από οικονομική και πολιτική κατοχή, κάτω από τα διεθνή στρατιωτικά συγκροτήματα δεν θέλουν να έχουν τους λαούς οι παντοκράτορες της υφηλίου με τη μετατροπή των κρατών σε εκτελεστικά προτεκτοράτα;

Το ΕΘΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ, συνεπώς αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα ενός κόμματος που θέλει να είναι Αριστερό. Δεν νοείται αγώνας για το σοσιαλισμό αν δεν έρχεται σε κάθετη ρήξη με τις επιλογές της Νέας Τάξης.

«Ανοικτά σύνορα»: Μετανάστευση-εποικισμός

«Αριστεροί» φιλελεύθεροι και νέο-φιλελεύθεροι
κάθε κατηγορίας μας προτείνουν μια «ανθρωπιστική», ηθική προσέγγιση για το ζήτημα της μετανάστευσης και ιδιαίτερα της λαθρομετανάστευσης.

Θα ήταν, ίσως, ενδιαφέρουσα η πρόταση,
αν ο προορισμός του σοσιαλισμού είναι να προσφέρει παρηγοριά στους ένοικους της κοιλάδας των δακρύων, υποσχόμενος τον παράδεισο ως ανταμοιβή της στωικής υποταγής τους.

Ο σοσιαλισμός, βεβαίως
δεν διδάσκει τους φτωχούς να υπομένουν τις δυστυχίες της ζωής, αλλά να την αλλάξουν. Και γιΆ αυτό οφείλουν να γνωρίζουν τις αιτίες και τη φύση των κοινωνικών προβλημάτων. Οι ηθικές προσεγγίσεις δεν οδηγούν μόνο σε αδιέξοδα, αλλά συχνά γίνονται και το άλλοθι των μεγαλύτερων εγκλημάτων. Στο όνομα ηθικών αρχών και του «ανθρωπισμού» μακελεύονται οι λαοί του Ιράκ και της Γιουγκοσλαβίας, ενώ το ΝΑΤΟ έχει κάνει αυτές τις αρχές επίσημο άλλοθι στη νέα στρατηγική του.

Το ζήτημα της μετανάστευσης, της λαθρομετανάστευσης και του εποικισμού, είναι κομβικό. Απορρέει από τη βαρβαρότητα της παγκοσμιοποίησης και αποτελεί στρατηγική συνιστώσα της Νέας Τάξης για την άλωση του εθνους-κράτους. Μέσω αυτής της στρατηγικής η πλανητική εξουσία επιχειρεί:

Πρώτον.
Την πτώση του βιοτικού επιπέδου, την εξαθλίωση, αγελοποίηση και κονιορτοποίηση της ελληνικής εργατικής τάξης, αλλά και των αλλοδαπών εργατών. Είναι γνωστό εξάλλου, για όσους έχουν θητεύσει στοιχειωδώς στη σοσιαλιστική θεωρία, ότι ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί τη φτώχεια, την εξαθλίωση και τη δυστυχία που δημιουργεί ο ίδιος, ως όπλο εναντίον των εργαζομένων και των πληβειακών λαϊκών στρωμάτων, εξωραΐζοντας τη βρώμικη πολιτική του με «ανθρωπιστικά» προσχήματα.

Δεύτερον. Τον ακρωτηριασμό της πολιτικής συνείδησης, την απονέκρωση των συνδικάτων και τη διάλυση της εργατικής τάξης ως οργανωμένη πολιτική δύναμη.

Τρίτον. Την ακύρωση του εθνικού αστικού κοινοβουλίου, συνακόλουθα και της έννοιας της λαϊκής κυριαρχίας. Με τη νομιμοποίηση και παραχώρηση δικαιώματος ψήφου σε εκατομμύρια αλλοδαπούς –εισαγόμενους κατΆ επιλογή και με κριτήρια της Νέας Τάξης- με άλλο πολιτισμό, ιστορία και βιώματα, που θα αποφασίζουν για την Ελλάδα και τους Έλληνες!

Τέταρτον.
Τη δημιουργία μειονοτήτων, που θα χρησιμοποιούνται από το διεθνή ιμπεριαλισμό για τη διαίρεση του ελληνικού εθνικού κράτους, την πρόκληση εσωτερικών διχαστικών εντάσεων και συγκρούσεων. Ήδη οι αλβανικές διεκδικήσεις για τη Μεγάλη Αλβανία, αλλά και οι μουσουλμανικές διεκδικήσεις είναι γνωστές.

Όπως γνωστό είναι, σε όσους δε φοράνε παρωπίδες, ότι το αλβανικό, αλλά και το μουσουλμανικό στοιχείο χρησιμοποιούνται από την πλανητική εξουσία για το διαμελισμό των Βαλκανίων και την άλωση του ελληνικού έθνους-κράτους.

Πέμπτον. Την πολτοποίηση του ελληνικού πολιτισμού, το σβήσιμο της ιστορικής μας μνήμης και την ισοπέδωση της εθνικής μας ταυτότητας.

Τρομοκρατικός ολοκληρωτισμός

Το ξεθώριασμα του «κομμουνιστικού κινδύνου» και η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης οδήγησε τον ιμπεριαλισμό στην ανεύρεση ενός νέου μπαμπούλα: Μηχανεύτηκε το στρατήγημα της τρομοκρατίας.

Σήμερα το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την ανθρωπότητα είναι το φάντασμα της τρομοκρατίας. Όλες οι δυνάμεις της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης έχουν ενωθεί σε μια ανίερη συμμαχία για να δώσουν σάρκα και οστά σε αυτό το φάντασμα: Ο «πλανητάρχης» και το υπηρετικό του προσωπικό σε κάθε χώρα. Οι πολιτικοί διαχειριστές και οι κρατικοί αξιωματούχοι. Οι στρατοκράτες και οι «επιστήμονες» της προπαγάνδας. Οι διωκτικές αρχές και οι μυστικές υπηρεσίες. Οι κεφαλαιοκράτες, οι γραφειοκράτες και κάποιοι αλλοτριωμένοι «αριστεριστές».

Η τρομοκρατία σήμερα αποτελεί για τη Νέα Τάξη ένα προνομιακό μέσο άσκησης πολιτικής εξουσίας. Ο εξουσιαστικά επιβαλλόμενος τρομοκρατικός ολοκληρωτισμός αποτελεί μια θανάσιμη απειλή: Συντελεί στην ανατροπή της διαλεκτικής της ιστορίας του ανθρώπινου είδους.

Η ιστορία όλων των κοινωνιών μέχρι σήμερα, ήταν ιστορία ταξικών αγώνων.
Ο τρομοκρατικός ολοκληρωτισμός επιχειρεί την εξουσιαστική μετάλλαξη των κοινωνιών όπου η ιστορία θα είναι ιστορία ανυπαρξίας οποιουδήποτε κοινωνικού αγώνα (κάθε αγώνας θα είναι τρομοκρατία), δηλαδή ιστορία του τρομοκρατικού ολοκληρωτισμού.

Η ελληνική Αριστερά όχι μόνο δεν εκθέτει τις αντιλήψεις, τους σκοπούς και τις επιδιώξεις της τρομοκρατικής μυθολογίας, αλλά συμμετέχει ενεργά στη μεγάλη απάτη!

Συμμετέχει στο παιχνίδι του τρομοκρατικού ολοκληρωτισμού που προωθείται με τη δαιμονοποίηση της τρομοκρατίας, ένα παιχνίδι που αποκρύπτει και επικαλύπτει τους κατασκευαστές και τους διαχειριστές της τρομοκρατίας: Τους μηχανισμούς της αυτοκρατορίας, τα κράτη και τις μυστικές υπηρεσίες…

Μια άλλη πτυχή του τρομοκρατικού ολοκληρωτισμού είναι τα ιδεολογήματα του «εθνικισμού» και του «ρατσισμού». Χρησιμοποιούνται και αυτά όπως και η τρομοκρατία. Σαν προνομιακά, δηλαδή, ιδεολογικά και πολιτικά μέσα τρομοκράτησης της κοινωνίας και συγκάλυψης της «πολυπολιτισμικής» πραγματικότητας: Της νέας αυτής καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Οι αντιεθνικιστικές και αντιρατσιστικές, βεβαίως, ιδεολογίες δεν συγκαλύπτουν μόνο τη θηριωδία και την υποκρισία της πλανητικής εξουσίας, αλλά εμφανίζουν και τις κοινωνικές, ταξικές σχέσεις με όρους πολιτισμικούς, ακόμα και φυλετικούς. Έτσι κάθε αντίσταση ή διαμαρτυρία εναντίον της νεοταξικής πολιτικής των «ανοικτών συνόρων» στιγματίζεται τρομοκρατικά ως ρατσιστική.

Οι ενσωματωμένες αριστερές δυνάμεις, χορεύουν σαν παλιάτσοι πάνω σε αυτά τα νέα κεντρικά ιδεολογήματα του αυτοκρατορικού λόγου, τα οποία υψώνονται σαν σκιάχτρα κατά της ελληνικής κοινωνίας. Ακριβέστερα αποτελούν την ιδεολογική αστυνομία του αυτοκρατορικού λόγου: Νεόπλουτοι και νεοφώτιστοι του καπιταλιστικού παραδείσου…

Όλα αυτά τα ζητήματα τα έχουμε αναπτύξει και αναλύσει διεξοδικότητα, σε όγκους κειμένων.
Ενδεικτικά μόνο:


α). «Μετατρέπουν την ελληνική κοινωνία σε εφιαλτική ζούγκλα»
http://www.resaltomag.gr/218.mag
β). Η στρατηγική των προτεκτοράτων και ο καθεστωτικός φαταλισμός
γ). Η διαλεκτική της ταξικής συνείδησης και ο αλλοδαπός εφιάλτης
δ). Τα άσφαιρα πυρά κατά της Νέας Τάξης και οι κάλπικοι παράδες…
ε). Παγκοσμιοποίηση-ανοικτά σύνορα-αλλοδαποί

Όλα βρίσκονται ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/115.mag


_________________
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα
σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες,
είτε είναι αντιδραστικές»(Λένιν)


Έχει επεξεργασθεί από τον/την Ροβεσπιέρος στις Τετ Ιούν 08, 2016 9:20 am, 1 φορά
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ
Επισκέπτης





ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι Αύγ 06, 2013 12:52 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Παγκοσμιοποίηση ή Ιμπεριαλισμός;
Γράφει: Ο Τάκης Φωτόπουλος



Μια σοβαρή παράπλευρη συνέπεια της κατάρρευσης του «υπαρκτού» και της ουσιαστικής ενσωμάτωσης των μητροπολιτικών κομουνιστικών κομμάτων στο διεθνοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα είναι η παράλληλη καθίζηση του Μαρξιστικού προτάγματος.

Έτσι, οι «Μαρξιστές» αυτοί, αντί να παραμένουν πιστοί στη Μαρξιστική μέθοδο που ορίζει την ορθοδοξία, και όχι στα «δόγματα», όπως υποστήριζε η εκχυδαϊσμένη Μαρξιστική εκδοχή, έχουν επιστρέψει, εκτός από ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις Μαρξιστών στο εξωτερικό, στα κιτάπια των αρχών του 20ου αιώνα για να ερμηνεύσουν το νέο συστημικό φαινόμενο της εποχής μας: την παγκοσμιοποίηση.

Το αποτέλεσμα
δεν είναι απλά η διατύπωση εντελώς λανθασμένων και ασχέτων με τη σημερινή πραγματικότητα θεωρητικών θέσεων, αλλά, ακόμη χειρότερα, η διατύπωση πολιτικών συμπερασμάτων που συμβάλλουν στην οικονομική καταστροφή λαών στην περιφέρεια του συστήματος, όπως ο Ελληνικός, αλλά και στη φυσική εξόντωση κάθε αντιστεκόμενου λαού στη διαδικασία της πλήρους ενσωμάτωσής του στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση (Ιράκ, Λιβύη, Συρία κ.λπ.).

Έτσι, αντί οι σύγχρονοι «Μαρξιστές» να αντιληφθούν ότι ο πρωταρχικός εχθρός των λαϊκών στρωμάτων που συνθλίβονται είναι η υπερεθνική ελίτ που διαχειρίζεται την παγκοσμιοποίηση, σε αγαστή σύμπνοια με τις ντόπιες ελίτ και τις κοινοβουλευτικές χούντες που έχουν εγκαταστήσει στη περιφέρεια, ασχολούνται αποπροσανατολιστικά με τον δήθεν «φασιστικό κίνδυνο» από τις καρικατούρες νεοναζιστικών κομμάτων και οργανώσεων και όχι με τον πραγματικό φασιστικό κίνδυνο από την παγκοσμιοποίηση!

¶λλοι, πάλι, δεν βλέπουν ότι ο πρωταρχικός αγώνας σήμερα είναι εθνικοαπελευθερωτικός, ώστε να σπάσουν οι πολυποίκιλοι δεσμοί που δένουν τους λαούς στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) —την οποία καθιερώνει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και οι συναφείς Κοινοβουλευτικές Χούντες— για να τεθούν οι βάσεις για αντισυστημικό αγώνα.

Αντίθετα, περιμένουν τη …σοσιαλιστική επανάσταση, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια για παλλαϊκό μέτωπο και αντικειμενικά βοηθώντας την ολοκλήρωση της σημερινής καταστροφής.

Αν, επομένως, αύριο ξεσπάσει μια πιθανή γενικευμένη σύρραξη που μπορεί να πάρει τη μορφή ακόμη και παγκόσμιου πολέμου, δεν είναι απίθανο να δούμε τους «Μαρξιστές» αυτούς, που με την ασχετοσύνη τους (στη καλύτερη περίπτωση) προδίδουν το πνεύμα του Μαρξισμού, να μιλούν για ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και να τηρούν «ίσες αποστάσεις» σε σχέση με τον καθοριστικό για το μέλλον των λαών αγώνα.

Δηλαδή, τον αγώνα μεταξύ των εθνών που είναι ενσωματωμένα στην ΝΔΤ (ΕΕ, ΝΑFTA, Ιαπωνία, κ.λπ.) και αυτών που αντιστέκονται στην παγκοσμιοποίηση, όπως ο Ρωσικός λαός μαζί με το μη ενσωματωμένο στην παγκοσμιοποίηση τμήμα της ηγεσίας του, η Ευρασιατική Ένωση που προωθεί το ίδιο τμήμα της Ρωσικής ηγεσίας, οι αντιστεκόμενοι λαοί στη Μέση Ανατολή (Συρία, Ιράν κ.λπ.) καθώς και οι αντίστοιχοι λαοί στη Λατιν. Αμερική (Βενεζουέλα, Βολιβία, Κούβα κ.α.).

Όλοι αυτοί οι «Μαρξιστές», ενώ αρχικά μιλούσαν για το «ιδεολόγημα» της παγκοσμιοποίησης ή για χίμαιρα, στη συνέχεια ανακάλυψαν το… τέλος της παγκοσμιοποίησης, με Μαρξιστές «γκουρού», όπως ο Χομπσμπάουμ, εδώ και 15 χρόνια να διακηρύσσουν το τέλος του νεοφιλελευθερισμού!

Στη πραγματικότητα, βέβαια, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση όχι απλά δεν τέλειωσε αλλά, όπως έδειξε πολύ πρόσφατη συστηματική μελέτη του φαινόμενου που αναφέρει ο Martin Wolf (Financial Times, 16/7/2013) δεν έπαψε να θεριεύει, παρά τη πελώρια χρηματοπιστωτική κρίση που η ίδια δημιούργησε με το άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών.

Έτσι, τόσο οι άμεσες ξένες επενδύσεις όσο και το διεθνές εμπόριο αυξήθηκαν πολύ πιο γρήγορα από το παγκόσμιο προϊόν στη περίοδο μετά το 1990, με τις ξένες επενδύσεις να έχουν αυξηθεί από 9% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 1990, σε 33% το 2012, και τις εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών από 20% του ΑΕΠ σε 31%.
Σήμερα, παρά τη κρίση, τόσο το διεθνές εμπόριο όσο και οι ξένες επενδύσεις είναι σε ιστορικά μεγέθη-ρεκόρ σε σχέση με το παγκόσμιο ΑΕΠ!

Στα επόμενα άρθρα θα δούμε τις πολιτικές και οικονομικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης σε σχέση με τον μύθο των ενδο-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και τις γεωπολιτικές συνέπειες για τη χώρα μας.

Υ.Γ. Όπως συνήθως, τα στελέχη του ηγετικού ρεύματος στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έδωσαν καμιά απάντηση στις κρίσιμες ερωτήσεις που έθεσε το περασμένο άρθρο για το πως συμβιβάζονται οι πολιτικάντικες υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ (του τύπου «θα σας φτιάξουμε και ποτάμια!) με την παραμονή στην ΕΕ και το Ευρώ. Αντίθετα, κάποιοι προτίμησαν τις ανώνυμες, αν όχι λασπολογικές, προσωπικές επιθέσεις. Από την άλλη μεριά, ο αρχηγός του ΕΠΑΜ, μη τολμώντας να θέσει θέμα ταυτόχρονης εξόδου από την ΕΕ και το Ευρώ, θολώνει συνεχώς τα νερά ότι δήθεν έξοδος από το Ευρώ σημαίνει ντε φάκτο και έξοδο από την ΕΕ, λες και δεν υπάρχουν νεοφιλελεύθερες χώρες που είναι στην ΕΕ αλλά όχι και στο Ευρώ! Και αυτό, «ξεχνώντας» ότι είναι η ένταξή μας στην ΕΟΚ/ΕΕ που οδήγησε στη σημερινή καταστροφή με την αποδιάρθρωση της παραγωγικής μας δομής, και όχι απλά η ένταξή μας στην Ευρωζώνη. Είναι, άλλωστε, γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ (της ΕΕ) ότι το «Σχέδιο Β» της Ευρώ-ελίτ περιλαμβάνει την αποπομπή μας από το Ευρώ, αλλά τη παραμονή μας στην ΕΕ, όπως ακριβώς υπόσχονται κάποιοι στην Αριστερά μας, αλλά και στην «πατριωτική» Αριστερά ή Δεξιά...

ΠΗΓΗ:
http://www.periektikidimokratia.org/fotopoulos/grE/08_04/pagkosmiopoiisi-i-imperialismos

Επιστροφή στην κορυφή
Παλαίμαχος



Ένταξη: 31 Αύγ 2006
Δημοσιεύσεις: 947

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι Αύγ 06, 2013 6:57 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Γραμμένο το 2002. Αναδημοσιευμένο στο ΡΕΣΑΛΤΟ, τεύχος-3
Εθνικό ή διεθνικό;



Οι κοσμοπολίτες «αριστεροί» συγχέουν το διεθνισμό (όχι χωρίς ιδεολογική και πολιτική ιδιοτέλεια) με την κατηγορηματική άρνηση του εθνικού ζητήματος.

Οι πολιτικά αφελείς παρασύρονται από το κουδούνισμα των λέξεων και με μια θεοκρατική προσήλωση υποκλίνονται στη λέξη «διεθνισμός» αφορίζοντας το «σκιάχτρο» του «εθνικού».


Η τυπική αυτή αντιπαράθεση διεθνικού-εθνικού δεν βγάζει πουθενά. Και αν είναι να αποφασίσουμε πάνω σε μια τυπική αντιπαράθεση φράσεων όλοι οι αριστεροί είναι με το διεθνισμό. Για έναν επαναστάτη κομμουνιστή (που ασφαλώς γνωρίζει ότι ο σοσιαλισμός έχει διεθνή διάσταση και όχι εθνική) η τυπική αντιπαράθεση των ζητημάτων είναι μέγα πολιτικό λάθος. Οι επαναστάτες διεθνιστές και όχι οι κοσμοπολίτες διεθνιστές γνωρίζουν ότι ο διεθνισμός προϋποθέτει τη σχέση ανάμεσα σε διά-φορα έθνη και όχι την άρνηση της εθνικής ταυτότητας.

Η αντιπαράταξη του εθνικού με το διεθνικό είναι ένα απλουστευτικό, αντιδιαλεκτικό και ανιστόρητο σχήμα. Η πάλη των τάξεων μέσα στον καπιταλισμό προϋποθέτει την ύπαρξη της εθνικής ταυτότητας. Γι αυτό οι κλασικοί του μαρξισμού (από τον Μαρξ έως τον Λένιν και Τρότσκι) είχαν προσδιορίσει ότι η πάλη των τάξεων ξεκινάει σε εθνικό επίπεδο και ότι ο στρατηγικός ορίζοντάς της ήταν η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας σε εθνικό επίπεδο. Φυσικά δεν έμειναν εκεί. Όριζαν ότι η εθνική διάσταση της πάλης για την εξουσία συνδέεται με την περιφερειακή και παγκόσμια διάσταση του προβλήματος. Για τους κλασικούς του μαρξισμού ανάμεσα στο εθνικό και διεθνικό υπάρχει μια διαλεκτική σχέση και όχι αντιπαράταξη..

Οι σημερινοί όμως «αριστεροί διεθνιστές» (ξεφτιλίζουν και την έννοια του διεθνισμού) γνωρίζουν από διαλεκτική όσο ένα τυφλός από χρώματα. Δεν θέλουν όμως να διδαχτούν και από την ιστορία. Και η ιστορία διδάσκει: οι «εθνικοί» πόλεμοι, οι διαιρέσεις και τα αιματοκυλίσματα των λαών δεν συνιστούν το αναπόφευκτο και θλιβερό επακόλουθο της αναγνώρισης του εθνικού ζητήματος, αλλά ακριβώς το αντίθετο, είναι ο καρπός της άρνησης και της ένοχης και της χυδαίας υποτίμησης του ίδιου του εθνικού ζητήματος.

Το εθνικό με το διεθνικό είναι δύο συστατικά του επαναστατικού κινήματος που δεν αντιπαρατίθενται, όπως ακριβώς δεν αντιπαρατίθεται η μεταρρύθμιση στην επανάσταση. Για τους επαναστάτες κομμουνιστές ο πρακτικός αγώνας για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, για τη βελτίωση της θέσης του εργαζόμενου λαού και μέσα στα πλαίσια ακόμα του σημερινού καθεστώτος, για δημοκρατικούς θεσμούς, αποτελεί το μοναδικό δρόμο «χειραγώγησης» της ταξικής πάλης και επίτευξης του τελικού σκοπού, που είναι η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο και η κατάργηση της καπιταλιστικής εξουσίας.

Το ίδιο, ο αγώνας σε εθνικό επίπεδο (που συμπεριλαμβάνει και την υπεράσπιση της εθνικής υπόστασης, των εθνικών ελευθεριών και της ιστορίας ενός λαού) είναι το μέσο για την επίτευξη του διεθνισμού.

Εθνικό και διεθνικό συνδέονται με έναν άρρηκτο δεσμό.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η αντιπαράταξη του εθνικού με το διεθνικό, αλλά αν το εθνικό θα έχει προλεταριακό χαρακτήρα ή μικροαστικό. Αν δηλαδή η εθνική διάσταση της πάλης θα συνδέεται με τη σοσιαλιστική επανάσταση και τη διεθνή διάσταση ή θα περιορίζεται στα εθνικά πλαίσια και στις εθνικές ουτοπίες. Η τυπική αντιπαράθεση μας οδηγεί σε ένα από τα παρακάτω δύο πολιτικά σφάλματα:

Πρώτο: Να εγκαταλείψουμε τον τελικό, ταξικό, ιστορικό στόχο και το εθνικό από μέσο να το μετατρέψουμε σε υπέρτατο σκοπό, το ίδιο όπως οι ρεφορμιστές αναγάγουν τις μεταρρυθμίσεις σε υπέρτατο σκοπό.

Δεύτερο: Να εγκαταλείψουμε κάθε αγώνα στα εθνικά ζητήματα και στο όνομα ενός αφηρημένου «διεθνισμού» να τα στιγματίζουμε ως «εθνικισμό» κλπ. Αυτό δηλαδή που κάνουν οι κοσμοπολίτες «αριστεροί» και οι διεθνιστικές σέχτες.

Αυτό όμως θέλει και η Νέα Τάξη, ακριβώς γιατί αυτός ο «διεθνισμός» χρησιμοποιείται σαν άλλοθι για παθητικότητα, παραίτηση, ακόμα και προσαρμογή στις επιταγές της «Νέας Εποχής».


Αυτός ο «διεθνισμός» είναι ο διεθνισμός του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, δηλαδή ο κοσμοπολιτισμός που συνίσταται στην εκμηδένιση και πολτοποίηση της ιστορίας και του πολιτισμού, στην επιβολή μιας «ενιαίας ταυτότητας» και μιας «ενιαίας σκέψης».

Οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» της «Νέας Εποχής» αυτό ακριβώς κάνουν. Ταυτίζουν τον κοσμοπολιτισμό με το διεθνισμό.

Ο κοσμοπολιτισμός, όμως, ως ιδεολογία του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου, δεν αποτελεί μόνο την άρνηση και το μεγαλύτερο εχθρό της εθνικής οντότητας, αλλά και του διεθνισμού, ο οποίος απορρέει από την ανάγκη συμφιλίωσης και αλληλεγγύης των λαών, στη βάση της βουλητικής αυτενέργειας και του σεβασμού της εθνικής ταυτότητας. Ποτέ ο διεθνισμός δεν αρνήθηκε τα εθνικά ζητήματα και την εθνική ταυτότητα.

Αντίθετα, είναι ο ιμπεριαλιστικός κοσμοπολιτισμός (μιλιταριστικός εθνικισμός στο παρελθόν, πλανητικός μιλιταρισμός σήμερα) που περιφρονεί τα εθνικά ζητήματα και προκαλεί τους «εθνικούς πολέμους».

Σήμερα η κοσμοπολίτικη «Αριστερά», στο όνομα του αντιεθνικισμού όχι μόνο δεν διακρίνει τον πλανητικό μιλιταριστικό εθνικισμό, αλλά του παρέχει και ισχυρό ιδεολογικό άλλοθι. Γι αυτό είναι καταδικασμένη με αφανισμό…


_________________
Θέλησαν να μας εξοντώσουν,
αλλά δεν τα κατάφεραν.
Εμαστε ακόμα ζωντανοί κι αυτό
είναι το κυριότερο.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Εξόριστος



Ένταξη: 22 Ιαν 2007
Δημοσιεύσεις: 451

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι Αύγ 06, 2013 9:29 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Επίμαχα πολιτικά ζητήματα
(απλά μαθήματα για αριστερούς)

Ρεσάλτο, τεύχος-3 Φεβρουάριος 2006



«Το εθνικό ζήτημα και ο εθνικισμός είναι αδειανοί
φάκελοι μέσα στους οποίους κάθε εποχή και οι ταξικές
σχέσεις σε κάθε χώρα βάζουν το ιδιαίτερο υλικό τους περιεχόμενο».

ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ


Ο νόμος της αδράνειας βαραίνει και πάνω στην αριστερή σκέψη. Γινόμαστε συχνά ειδωλολάτρες φράσεων και συνθημάτων. Μετατρέπουμε τις έννοιες σε θεότητες και ήχους, σε νεκρές φόρμουλες. Μιλούμε για ρατσισμούς, εθνικισμούς κ.λπ. με τα στερεότυπα του παρελθόντος, δίχως να εξετάζουμε το «ιδιαίτερο υλικό τους περιεχόμενο». Ξεχνούμε ή θέλουμε να ξεχνούμε (καλύπτοντας τα τεράστια θεωρητικά μας κενά και την ανικανότητά μας να αναλύσουμε σε βάθος τα νέα φαινόμενα) ότι η διαλεκτική δεν δέχεται την απόλυτη ιδέα, την απόλυτη έννοια, τη φόρμουλα, τον τύπο. Κάτι που ήταν σωστό και προοδευτικό χθες σήμερα μπορεί να είναι λάθος και αντιδραστικό ή το αντίστροφο. Δεν υπάρχουν θεοί στις λέξεις και τις έννοιες…

Η στατική των «τσιτάτων»

Οι δογματικές αγκυλώσεις και οι πνευματικές μας οξειδώσεις εμποδίζουν να συλλάβουμε συγκεκριμένα και σε όλες τις ποικιλίες και διαστάσεις του το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης. Αδυνατούμε να αντιληφτούμε το πολυεδρικό πρίσμα της Νέας Τάξης. Με αυτάρεσκη στενοκεφαλιά πιστεύουμε ότι τα επιλεγμένα τσιτάτα δίνουν απάντηση σε όλα τα ζητήματα. Έτσι, όχι μόνο δολοφονούμε τη διαλεκτική σκέψη των μαρξιστών, αλλά μετατρέπουμε και τα γραφτά τους σε μούμιες αιγυπτιακές.

Ο μαρξισμός δεν έχει τίποτα κοινό με τη δογματική θεολογία. Έργα που γράφτηκαν πριν ένα ή δύο αιώνες δεν μπορούν να δίνουν έτοιμες συνταγές για το σήμερα.

Η ουσία αυτών των κλασικών έργων βρίσκεται στη διαλεκτική-ιστορική μέθοδο.
Οι συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις προκύπτουν από την εφαρμογή αυτής της μεθόδου στη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης.

Όταν κανείς αντικαθιστά τη διαλεκτική με τη λογική των στατικών «τσιτάτων» εύκολα μπορεί να οδηγηθεί στον εξής παραλογισμό: Οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Τρότσκι και λοιποί να αυτοαναιρούνται μέσα από τα ίδια τους τα τσιτάτα ή ο ένας να αναιρεί τον άλλον! Γιατί πράγματι υπάρχει πληθώρα τσιτάτων αλληλοσυγκρουόμενων. Το κάθε ένα αποτυπώνει συγκεκριμένες συγκυρίες του εργατικού κινήματος, δηλαδή αντικαθρεφτίζει το «ιδιαίτερο υλικό περιεχόμενο» της ταξικής πάλης.

Όσοι σήμερα θέλουν να σερβίρουν την προπαγάνδα του πλανητικού ιμπεριαλισμού βάζουν και το περιτύλιγμα ενός επιλεγμένου «μαρξιστικού» τσιτάτου. Το αστείο είναι ότι κάποιοι αδαείς του ΣΥΝ που δεν έχουν στοιχειωδώς μελετήσει τους κλασικούς του μαρξισμού και ο Λένιν τους προκαλεί αλλεργία, «ανακάλυψαν» ένα τσιτάτο του Λένιν για το «σβήσιμο των εθνικών διακρίσεων, το γκρέμισμα των εθνικών φραγμών» κλπ. προκειμένου να αποφανθούν για τον «εθνικιστικό» χαρακτήρα του Ρεσάλτο!

Συνιστούμε σε όλους αυτούς τους αδαείς κοσμοπολίτες ή τους άλλους υστερικούς δογματικούς «αντιεθνικιστές» να μελετήσουν καλύτερα το Λένιν. Γιατί οι άμοιροι, δίχως να το αντιλαμβάνονται, εμφανίζουν, με την τυπολατρική τους προσήλωση στα τσιτάτα, το Λένιν ως οπαδό της κατάργησης των «εθνικών συνόρων» από τον καπιταλισμό! Όταν είναι ήδη γνωστό ότι ο Λένιν θεωρούσε αντιδραστική ουτοπία ακόμα και τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης κάτω από το καπιταλιστικό καθεστώς. Επίσης είναι γνωστή η κατηγορηματική θέση του Λένιν:

«Κάτω τα σύνορα; Είναι αφετηρία της αναρχίας… Μόνο όταν η σοσιαλιστική επανάσταση γίνει πραγματικότητα και όχι μια μέθοδος, μπορεί το σύνθημα «κάτω τα σύνορα» να είναι ένα σωστό σύνθημα.»( Λένιν Απρίλης 1917 «Πάνω στο εθνικό ζήτημα».

Ο Λένιν δεν έχει καμιά σχέση με την άποψη των σύγχρονων «αριστερών» δοσίλογων της πλανητικής εξουσίας. Δηλαδή με την άποψη που υποστηρίζει ότι το γκρέμισμα των εθνικών συνόρων από τον καπιταλισμό είναι τάχα προοδευτική εξέλιξη.

Μια τέτοια άποψη είναι αντιδραστική και αντεπαναστατική. Σύμφωνα με αυτή οι σιδηρόφρακτες στρατιές της Βέρμαχτ που κατέλυαν τα εθνικά σύνορα επιτελούσαν «προοδευτικό» έργο! Το ίδιο και ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός σήμερα που καταλύει τα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας, της Σομαλίας, του Αφγανιστάν, του Ιράκ και επιχειρεί δια της βίας να ενώσει τις αγορές με το γκρέμισμα των εθνικών συνόρων κάτω από τη δική του δικτατορική εξουσία επιτελεί και αυτός προοδευτικό έργο!

Η νεοταξική προπαγάνδα σήμερα πλασάρεται με αριστερές μεταμφιέσεις, πατώντας πάνω σε «μαρξιστικά» στερεότυπα και ξύλινα τσιτάτα. Η πολιτική ανάλυση όμως, γενικά η πολιτική, δεν γίνεται με δύο χρώματα: το μαύρο και το άσπρο. Κάθε ζήτημα αντιμετωπίζεται συγκεκριμένα μέσα στον τόπο και το χρόνο. Δεν μπορούμε να μιλάμε με γενικότητες και ιδεολογικούς αφορισμούς, με σχήματα και «επαναστατικά» κλισέ. Αν ήταν έτσι θα μας αρκούσαν οι πλάκες του Μωυσή…

Ποιος πρέπει να καταργήσει το έθνος-κράτος

Οι μαρξιστές σε καμιά περίπτωση δεν είναι υπέρμαχοι του εθνικού κράτους, των δομών και των θεσμών του: Κοινοβούλιο, δικαιοσύνη, στρατός, παιδεία, κ.λπ. Αποκαλύπτουμε το ρόλο τους και αγωνιζόμαστε για την ανατροπή όλων αυτών. Και πρωτοστατούμε για την επιβολή της εργατικής εξουσίας και δημοκρατίας.

Το υποκείμενο αυτών των ιστορικών αλλαγών είναι η εργατική τάξη, οι λαϊκές μάζες. Μέθοδος: Η επανάσταση.

Γίνεται φανερό ότι το υποκείμενο μιας σοσιαλιστικής αλλαγής δεν μπορεί να είναι το κεφάλαιο (πολυεθνικό σήμερα) και οι μηχανισμοί της εξουσίας του.

Η κατάργηση του εθνικού κράτους και των θεσμών του από την ίδια την αστική τάξη (κυρίαρχη σήμερα δεν είναι η εθνική, αλλά η υπερεθνική, ο πλανητικός ιμπεριαλισμός, να μη το ξεχνάμε αυτό) αποτελεί γιγάντια οπισθοδρόμηση και απομακρύνει από το σοσιαλισμό. Σε μια τέτοια περίπτωση υπερασπιζόμαστε τα κοινωνικά, πολιτικά και εθνικά κεκτημένα. Και το έθνος-κράτος είναι ένα ιστορικό κεκτημένο της ανθρωπότητας.

Υπερασπιζόμαστε τα κεκτημένα όχι ως αυτόνομους στρατηγικούς στόχους, αλλά ως τακτικούς στόχους υποταγμένους στη στρατηγική της σοσιαλιστικής επανάστασης. Και εδώ διαχωριζόμαστε ριζικά από την ακροδεξιά δημαγωγία.

Αυτό δεν είναι ανακάλυψη. Πάντα τα επαναστατικά κινήματα αποκάλυπταν την απάτη του κοινοβουλίου, της αστικής δημοκρατίας και του εθνικού κράτους, αλλά όταν αυτά καταλύονταν ή απειλούνταν τα υπερασπίζονταν. Και πάντα οι επαναστάτες τα χρησιμοποιούσαν σαν μετερίζια του αγώνα τους. Η υπεράσπιση συνεπώς των ιστορικών κεκτημένων δε σημαίνει ταύτιση με αυτά. Σημαίνει καλύτερες προϋποθέσεις για αγώνα, σημαίνει τη δημιουργία όρων και προϋποθέσεων για τη συνειδητοποίηση των λαϊκών μαζών. Αυτά είναι πασίγνωστα σε κάθε έναν που έχει κάποια σχέση με το μαρξισμό και τα επαναστατικά κινήματα.

Σήμερα ο αυτοκρατορικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί την άλωση των ιστορικών κεκτημένων (κοινωνικών, πολιτικών, εθνικών, πολιτιστικών). Επιχειρεί να γυρίσει την ανθρωπότητα πολύ πίσω και να επιβάλει το πιο εφιαλτικό καθεστώς που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Οι εθνικοί φασισμοί ωχριούν μπροστά σε αυτόν τον πλανητικό φασισμό που επιχειρείται να επιβληθεί. Οι κοινωνίες αμύνονται και οι επαναστάτες αν θέλουν αυτή την άμυνα να τη μετατρέψουν σε επίθεση για την ανατροπή του καπιταλισμού πρέπει να μπουν στην πρωτοπορία του αγώνα για την υπεράσπιση των ιστορικών κεκτημένων.

Κάποιοι βεβαίως «αριστεροί» χάνουν το δάσος πίσω από το δέντρο. Βλέπουν ως απειλή τις «εθνικές» αντιστάσεις, ανακαλύπτουν «ξαφνικά» το σκοταδισμό της Εκκλησίας, τον «εθνικισμό» όσων καταγγέλλουν τον ευρωατλαντισμό κ.λπ.

Έρχονται σήμερα οι διεθνείς ληστές, οι πολιτικοί τους υπάλληλοι και τα ιδεολογικά τους φερέφωνα, όλοι αυτοί που μέχρι χθες καθόντουσαν στο ίδιο τραπέζι με την Εκκλησία, να πουν στους κομμουνιστές για το σκοταδισμό της Εκκλησίας (!).

Έρχονται σήμερα όλες οι καθεστωτικές δυνάμεις του άκρατου νεοφιλελευθερισμού (από το Σημίτη, τον Ανδριανόπουλο, το Μάνο και τους «αριστερούς» φωταδιστές), να μας παραδώσουν μαθήματα αντιθρησκευτικά, αντιεθνικισμού και αντιρατσισμού.

Και στην ουρά τους κάποιοι ντούροι «επαναστάτες», οι οποίοι (όσοι δεν είναι εγκάθετοι) δεν βάζουν το μυαλουδάκι τους να σκεφτεί το τι έγινε και από τη μια στιγμή στην άλλη μετατράπηκαν οι δυνάμεις του κεφαλαίου σε κήρυκες κατά της Εκκλησίας, του εθνικισμού και του ρατσισμού.

Παίρνουν τη μαρξιστική κριτική, τη μετατρέπουν σε καθαρό λόγο, σε τύπους και ήχους φράσεων και πατώντας πάνω στις αγκυλώσεις της Αριστεράς μετατοπίζουν τους πραγματικούς, εφιαλτικούς κινδύνους και ταυτόχρονα μετατρέπουν την Αριστερά σε κομπάρσο της αυτοκρατορίας.

Έτσι τα υπερεθνικά κέντρα εξουσίας βρίσκουν πολλούς αφελείς να παρέχουν «αριστερό» άλλοθι στη νέα θρησκεία της παγκοσμιοποίησης, στον πλανητικό εθνικισμό και το πιο αποτρόπαιο ρατσισμό κατά του συνόλου της ανθρωπότητας.


Φυσικά το γόνιμο αυτό έδαφος παράγει και έμμισθες «αριστερές» στρατολογήσεις. Υπάρχουν οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» της Νέας Τάξης, αλλά βεβαίως και οι «αριστεροί» δοσίλογοι.

Η Εκκλησία



Κάποιοι δεν θέλουν να καταλάβουν ότι δεν είναι σήμερα η Εκκλησία και το εθνικό κράτος η απειλή, ή πιο σωστά ο κυρίαρχος εχθρός. Αυτό δεν σημαίνει ότι ταυτιζόμαστε (το επαναλαμβάνω κουραστικά) με το εθνικό κράτος και την Εκκλησία. Απλώς ξέρουμε να μη χάνουμε το δάσος πίσω από το δέντρο, να ξεχωρίζουμε τα ειδικά χαρακτηριστικά της εποχής που ζούμε και το κυριότερο: Να διακρίνουμε τις διαφοροποιήσεις που επιφέρει ο οδοστρωτήρας της παγκοσμιοποίησης.

Διαφοροποιήσεις που συντηρητικοί θεσμοί κάτω από το μαστίγιο της πλανητικής εξουσίας γίνονται συλλογικά κύτταρα αντίστασης, φορείς λαϊκής συσπείρωσης. Και αυτό γίνεται γιατί η άμυνα της κοινωνίας απέναντι στον ισοπεδωτικό εφιάλτη αναζητεί (μια και η Αριστερά δεν λειτουργεί) τη συνοχή της μέσα από εθνικές, κοινωνικές και θρησκευτικές αποκρυσταλλώσεις των παραδόσεων, του πολιτισμού, της συλλογικής συνείδησης και της ιστορικής μνήμης.

Η πρωτοπόρα τάξη της κοινωνίας και οι πολιτικοί εκφραστές της δεν μπορούν πολιτικά να αγνοήσουν όλες αυτές τις καταλυτικές διαφοροποιήσεις που συντελούνται, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να σταθούν αφοριστικά απέναντί τους.

Μια ιστορική υπόμνηση. Όταν οι Ναζί άρχισαν να κτυπούν την Εκκλησία στη Γερμανία ο Τρότσκι συμβούλευε: «Να ενθαρρύνουμε και να επεκτείνουμε τη θρησκευτική-δημοκρατική αντιπολίτευση και να δώσουμε βοήθεια… στην πάλη της (και όχι στην αστυνομία των Ναζί που θέλει να «καταστρέψει» τις οργανώσεις της Εκκλησίας».
Και ο Τρότσκι κατέληγε: «Η πάλη της Εκκλησίας μπορεί όχι μόνο να είναι η αρχή. Μπορεί επίσης να δημιουργήσει καλύτερες προϋποθέσεις».

Σήμερα τα λόγια του Τρότσκι έχουν μεγαλύτερη ισχύ. Ο πλανητικός φασισμός επιχειρεί να αλώσει τα πάντα. Η Εκκλησία βρίσκεται στο στόχαστρο. Και οι «αριστεροί» ευθυγραμμίζονται όχι με τις συμβουλές του Τρότσκι, αλλά με τις επιταγές της Νέας Τάξης…



_________________
Όποιος δεν θέλει να είναι το φερέφωνο του ισχυρού ΔΕΝ πρέπει ΚΑΙ να αποδέχεται την εικόνα που προβάλλει και επιβάλλει ο ισχυρός για τον εαυτό του!
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος

 
Μετάβαση στη:  
Μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης

Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες