Περιοδικό Πολιτικής Και Πολιτισμικής Παρέμβασης


Σε εποχές που βασιλεύει το ψέμα, η διάδοση της αλήθειας είναι πράξη επαναστατική
Τα προβοκατόρικα σώου της Χρυσής Αυγής

< Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας | Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας > 
Συγγραφέας Μήνυμα
Ροβεσπιέρος
Site Admin


Ένταξη: 13 Σεπ 2006
Δημοσιεύσεις: 3034

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Αύγ 04, 2013 2:27 pm    Θέμα δημοσίευσης: Τα προβοκατόρικα σώου της Χρυσής Αυγής Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Τα προβοκατόρικα σώου της Χρυσής Αυγής



Η Χρυσή Αυγή, μέρα με την ημέρα αυτό-αποκαλύπτεται, κραυγάζοντας ότι αποτελεί μια παρακρατική συμμορία –«ομάδα κρούσης» των αδίστακτων «νταβάδων» του 4ου Ράιχ: Μια «ομάδα κρούσης» που λειτουργεί και σαν προβοκατόρικη αιχμή, ΕΝΤΟΣ και ΕΚΤΟΣ Βουλής.

Το πιο κτυπητό φαιό χαρακτηριστικό της είναι το τελετουργικό της. Το τελετουργικό του προβοκάτορα σόουμαν.

Όλο το κατοχικό καθεστώς λειτουργεί σήμερα στο τελετουργικό του διεθνούς φασισμού: Του ΚΙΤΣ των θεατρικών παραστάσεων, των εμετικών σήριαλ, ιδιαίτερα των πολιτικών σήριαλ που παίζονται στη Βουλή και ιδιαίτερα στις φασιστικές οθόνες: Οι κεντρικές σκηνές των πολιτικών σώου και της παραγωγής του χυδαίου, κανιβαλικού ΚΙΤΣ…

Η Χρυσή Αυγή δίνει σ’ αυτό το ΚΙΤΣ την ακραία διάσταση του φασιστικού τελετουργικού, τη διάσταση των παρακρατικών, στρατιωτικών, προβοκατόρικων, «λυσσασμένων σκυλιών»…

Μια διάσταση που παρέχει και το άλλοθι στα αφεντικά τους και στις κεντρικές εστίες της σύγχρονης φασιστικής Πανούκλας: Του 4ου Ράιχ.

Εστιάζουν, ΟΛΕΣ οι κατοχικές δυνάμεις,
οι κεντρικοί διαχειριστές και δωσίλογοι του διεθνούς φασισμού, στα «λυσσασμένα σκυλιά» τους, για το δικό τους ξέπλυμα και για να εμφανίσουν σαν φασιστική απειλή τη Χρυσή Αυγή: Δηλαδή το παρακρατικό τους γρανάζι…

Το έχουμε αναλύσει διεξοδικά:
Η παρακρατική αυτή συμμορία του κεφαλαίου χρησιμοποιείται για να επικαλυφτεί η ΦΡΙΚΗ του φασισμού που ζούμε, καθώς και τα κυρίαρχα καθεστωτικά ανδρείκελα του ζωντανού και επαλαύνοντος φασισμού που ζούμε.

Ιδιαίτερα κερδοσκοπούν πάνω στη «φασιστική απειλή» της Χρυσής Αυγής, τα «αριστερά» παπούτσια του ΥΠΕΡ-ΕΘΝΙΚΟΥ φασισμού που επελαύνει και έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε αποικία…

Και αυτή η «αριστερά» ανυψώνει τη Χρυσή Αυγή, σαν το μέγα φασιστικό κίνδυνο (το παρακρατικό φασιστικό γρανάζι υποκαθιστά τη φασιστική μηχανή που λειτουργεί), για να δικαιολογήσει την ενσωμάτωσή της στο καθεστώς, να ΑΦΑΝΙΣΕΙ το ρόλο, τη λειτουργία της και της προδοσίες της: Ο ρόλος και η λειτουργία του «αριστερού» παπουτσιού του πλανητικού φασισμού…

Στην ίδια, βεβαίως ΛΟΓΙΚΗ και ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ των τελετουργικών σώου κινείται και η «αριστερά». Οι παραλλαγές και τα χρώματα αλλάζουν, αλλά η ΛΟΓΙΚΗ είναι η ίδια.

Θεατρικές παραστάσεις εντυπωσιασμού δεν καταναλώνει και η «αριστερά»; Κομματικές παρελάσεις δεν κάνει, καθώς και πολυεδρικές φιέστες ποικίλων φεστιβάλ; Θέατρο δεν παίζει ΕΝΤΟΣ και ΕΚΤΟΣ βουλής και κυρίως στις τηλεοπτικές αρένες των «νταβάδων»; Παραστάσεις δεν οργανώνει στα πλανητικά κέντρα εξουσίας, αλλά και στα εγχώρια (ΣΕΒ); Πιστοποιητικά «νομιμότητας» δεν αναζητά με τις επαφές και διασυνδέσεις της με τους μεγάλους αξιωματούχους των ΥΠΕΡ-εθνικών: ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία κ.λπ;

ΤΩΡΑ ωρύονται για τη νέα τελετουργική φιέστα της Χρυσής Αυγής: Στην κατάσβεση του εμπρησμού στο Μαρκόπουλο.

Πράγματι εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε ένα άλλο πολιτικό, στρατιωτικό σώου της Χρυσής Αυγής: Με φάλαγγες και στρατιωτικούς σχηματισμούς κατέβηκαν οι «ομάδες κρούσης» του παρακράτους για να σβήσουν τη φωτιά!!!

Όποιος πραγματικά «καίγεται» για να βοηθήσει αυτούς που καίγονται πραγματικά δεν οργανώνει ΦΙΕΣΤΕΣ, αλλά κατεβαίνει σαν απλός πολίτης για να βοηθήσει…


Αλλά η Χρυσή Αυγά ΟΥΔΟΛΩΣ νοιάζεται για την αποτέφρωση της Ελλάδας. Ο ρόλος της (γι αυτό την κατασκεύασαν) είναι να προβαίνει σε προβοκατόρικα, θορυβώδη και τελετουργικά σώου, σαν και αυτά που οργανώνει από την πρώτη μέρα που μπήκε στη Βουλή.

Διαβάστε το άρθρο:
Χρυσή Αυγή: Ο τελετουργικός προβοκάτορας του καθεστώτος
ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=7393
Σημείωση: Στην ενότητα αυτή περιέχονται και πολλά μας, βασικά κείμενα για τη Χρυσή Αυγή.


Το ό,τι δεν νοιάζεται καθόλου η Χρυσή Αυγή για την αποτέφρωση της Ελλάδας και ό,τι όλα αυτά είναι φασιστικές τελετουργίες εντυπωσιασμού και αποπροσανατολισμού, αποδεικνύεται από τούτο, το ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΥΣΙΩΔΕΣ: Η Χρυσή Αυγή δεν έχει, ψελλίσει καν, ότι όλες αυτές οι φωτιές που αποτεφρώνουν και καταστρέφουν τη χώρα είναι ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ ΕΜΠΡΗΣΜΟΙ από τον πλανητικό φασισμό, τα όργανά τους και τις υπηρεσίες τους.[/b]

Πάνω σ’ αυτό το ΟΥΣΙΩΔΕΣ η Χρυσή Αυγή ΣΙΩΠΑ και αποδέχεται τις ερμηνείες του καθεστώτος.

ΟΤΑΝ κλείνεις τα μάτια, τα αυτιά και το στόμα σ’ αυτό το οφθαλμοφανές, στους ΕΜΠΡΗΣΜΟΥΣ, τους στόχους τους και στην ταυτότητα των εμπρηστών, αυτό και μόνο αποδεικνύει ότι είσαι πράκτορας αυτών των δυνάμεων που συστηματικά, επί 39 χρόνια, καίνε την Ελλάδα.

Να, λοιπόν, που ΕΔΩ, όπως και σε όλα τα στρατηγικά ζητήματα της εποχής μας, η Χρυσή Αυγή έχει τις ίδιες αντιλήψεις με τις καθεστωτικές δυνάμεις και με την «αριστερά»: Σαν δίδυμοι αδελφοί…

Να θυμίσουμε ότι ο μέγας «εχθρός» της Χρυσής Αυγής, το Indymedia, προσπαθούσε να συμβάλλει και αυτό, το 2007, όταν καιγόταν η Πάρνηθα, στην κατάσβεση της φωτιάς; Έδινε και αυτό τη δική του τότε παράσταση, σαν και αυτή της Χρυσής Αυγής, σήμερα.

Το ουσιαστικό, βεβαίως, δεν είναι το σώου, αλλά η ταυτότητα των αντιλήψεων: Στην παρασιώπηση και απόκρυψη των εμπρηστών, στη ΜΗ ΑΠΟΔΟΧΗ ότι οι πυρκαγιές είναι οργανωμένοι εμπρησμοί.

Τότε το Indymedia μίλαγε για ένα σπινθήρα σε κολώνα της ΔΕΗ που άναψε τη φωτιά που χάρη στο «στρατηγό» άνεμο και χάρη στην ανυπαρξία πρόληψης και την αδυναμία συντονισμού και κατάσβεσης κάηκε η Πάρνηθα!!!

Διαβάστε αναλυτικά για τους εμπρησμούς, ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=7716


Να, λοιπόν, που ΣΥΝΟΛΙΚΑ το καθεστώς, τα κόμματα, τα ΜΜΕ, η «αριστερά» και τα παρακρατικά «εργαλεία» (κάθε χρώματος) έχουν ΚΟΙΝΗ αντίληψη πάνω στην αποτέφρωση (επί 39 χρόνια) της Ελλάδας: Δεν οφείλονται σε εμπρησμούς, αλλά στις «καιρικές συνθήκες», δεν είναι έργο του ΥΠΕΡ-εθνικού φασισμού (Νέα Τάξη), αλλά του «στρατηγού» ανέμου και της «ανυπαρξίας του κράτους»!!!!

Κατά τα άλλα δίνουν σώου ΟΛΟΙ τους και παίζουν τους κλέφτες και αστυνόμους μεταξύ τους…


_________________
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα
σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες,
είτε είναι αντιδραστικές»(Λένιν)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
ΠΑΛΑΙΜΑΧΟΣ
Επισκέπτης





ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Αύγ 04, 2013 6:36 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Χρυσή Αυγή: Νέα αποκαλυπτήρια…



Γράψαμε και στο προηγούμενο κείμενό μας ότι η Χρυσή Αυγή διαρκώς και καθημερινώς ΑΥΤΟ-ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ.

Μας ήρθε τώρα μια καινούργια είδηση: Η ανοικτή ΟΜΟΛΟΓΙΑ Μιχαλολιάκου!!!

Ο «ηγέτης» αυτής της παρακρατικής συμμορίας καταδικάζει ΑΝΟΙΚΤΑ κάθε λαϊκή ΕΞΕΓΕΡΣΗ και διατυπώνει καθαρά την «επανάσταση» ΕΚ ΤΩΝ ΑΝΩ: Από μια ηγέτιδα άρχουσα τάξη (αυτή είναι σήμερα η Νέα Τάξη, ο ΥΠΕΡ-ΕΘΝΙΚΟΣ ιμπεριαλισμός) και το κράτος της (δηλαδή σε εθνικό επίπεδο το κράτος προτεκτοράτο)…[/b]

Με πιο απλά λόγια ο Μιχαλολιάκος ευαγγελίζεται μια χουντική «επανάσταση», σαν και αυτή που προωθούνε τα διεθνή κέντρα στη χώρα μας: Ήδη η αλυσίδα των δικτατορικών πραξικοπημάτων και των χουντικών διαταγμάτων που έχουν καταργήσει την αστική Βουλή και κάθε έννοια της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, έχει μακρύνει και καθημερινά προστίθενται σ’ αυτήν την αλυσίδα καινούργιοι κρίκοι.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ο προβοκάτορας του 4ου Ράιχ ζητά το κλείσιμο αυτής της χουντικής αλυσίδας: Την ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ του έργου του 4ου Ράιχ: Το ΓΕΝΙΚΟ ΓΥΨΟ.

Διαβάστε και ακούστε τις δηλώσεις του εραστή του ισχυρού κράτους, ΕΔΩ:
http://anemosantistasis.blogspot.gr/2013/08/video.html

Φυσικά ΟΛΑ αυτά, τα έχουμε αναλύσει από πολύ παλιά. Ιδιαίτερα έχει αναλυθεί όλο αυτό το μωσαϊκό των ακροδεξιών φορμαλιστών και νοσταλγών θεματοφυλάκων των μαύρων ιδεολογημάτων, καθώς και ο ρόλος των διαχειριστών και «δογματοφυλάκων» της νεοταξικής «αριστεράς»: Αυτή που με τις προδοσίες και την αηδία που προκάλεσε στον ελληνικό λαό γιγάντωσε τα παρακρατικά εργαλεία του καθεστώτος και έδωσε πρωταγωνιστικό ρόλο στη Χρυσή Αυγή.

Αναδημοσιεύουμε ένα κείμενό μας που το γράψαμε τον ΟΚΤΩΒΡΙΟ του 2006:
http://www.resaltomag.gr/107.mag



Οι αδιάλλακτοι δογματοφύλακες και οι φορμαλιστές



Κάποιοι δεν θέλουν να αντιληφτούν (ή το πράττουν σκόπιμα), ότι ο πλανητικός ολοκληρωτισμός χρησιμοποιεί ως τεκμήριο και άλλοθι τον παλιό φασισμό, τα ιδεολογήματά του και τα σύμβολά του.

Οι αγκυλωμένοι όλων των ειδών δεν βλέπουν ότι ο φασισμός της Νέας Τάξης επικαλύπτεται πίσω από τον εφιάλτη του παλιού φασισμού και προωθείται με «αριστερά» κλισαρισμένα ιδεολογήματα, ανεμίζοντας σαν μακάβρια απειλή («σκιάχτρο») τον παρωχημένο φασισμό του συστήματός της.

Τον εφιάλτη του σήμερα τον αποκρύπτουν, τον συσκοτίζουν και τον προωθούν με το δαιμονοποιημένο «κακό» του χθες.

Το καταγεγραμμένο, ιστορικά, «κακό» δαιμονοποιείται και γίνεται ο «διάβολος» για να αποτελέσει το άλλοθι του σύγχρονου καπιταλιστικού εφιάλτη: του πλανητικού κράτους του υπερεθνικού κεφαλαίου.

Οι σφετεριστές του αριστερού κύρους


Αυτό το ιδεολογικό και πολιτικό στρατήγημα του πλανητικού κεφαλαίου δεν εφευρέθηκε, ούτε κατασκευάστηκε τυχαία. Ξεπήδησε από τη λογική των συμφερόντων του πολυεθνικού κεφαλαίου, από τις ανάγκες του και τις επιδιώξεις του: Άλωση των εθνών, πολτοποίηση των κοινωνιών, κατάλυση των ιστορικών κατακτήσεων, διάλυση της εργατικής τάξης και κάθε συνεκτικής συλλογικότητας, πολυπολιτισμός κλπ…

Ωστόσο για να περάσουν πολιτικά πιο αποτελεσματικά οι νεοταξικοί σχεδιασμοί πρέπει να «πατήσουν» πάνω στο «κύρος» των δημοκρατικών, αγωνιστικών παραδόσεων που έχει η Αριστερά και στα απωθητικά στοιχεία της Ιστορίας που έχουν καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση και τη «λαϊκή ψυχή»: Οι δικτατορίες, τα στρατιωτικά καθεστώτα, οι φασισμοί…

Οι διαχειριστές και σφετεριστές λοιπόν των προοδευτικών και αριστερών ιδεών είναι το «καλό» και οι νοσταλγοί και υμνητές της «μαύρης ιστορίας» είναι οι «κακοί», ο δαιμονοποιημένος διάβολος. Και όταν δεν υπάρχουν, εύκολα τους κατασκευάζουν γιατί οι αδιάλλακτοι θεματοφύλακες των δογμάτων και κυρίως των προοδευτικών, σταλινικών και ναζιστικών μελωδών θα υπάρχουν και θα κατασκευάζονται…

Όταν συνεπώς επιχειρείς σήμερα να κτυπήσεις τη Νέα Τάξη από την πλευρά της «μαύρης ιστορίας» και την οπτική των καταδικασμένων ιστορικά παρωχημένων ιδεολογιών, ουσιαστικά την εξυπηρετείς. Της παρέχεις αυτό που θέλει: Τα «σκιάχτρα».

Να γιατί οποιοδήποτε πολιτικό υποκείμενο με ιδεολογικές ρίζες και αναφορές στα ιστορικά απόβλητα και την κτηνωδία των δικτατορικών και φασιστικών καθεστώτων και συμβόλων είναι καταδικασμένο.

Αυτές οι «ακροδεξιές» παραφυάδες, κάτω από το μαστίγιο της σημερινής πραγματικότητας βρίσκονται σε μια πορεία μετάλλαξης. Μετέωρες μέσα στο σίφουνα των σημερινών εκρηκτικών αλλαγών θα μεταλλαχτούν ή θα ενσωματωθούν στο κράτος της Νέας Εποχής.

Όσοι εμμένουν κολλημένοι στα πρότυπα, τις «θεωρίες» και τα ιδεολογήματα των καταβολών τους, αργά ή γρήγορα, ως φυσική συνέπεια, θα δεθούν στο άρμα του νέου φασισμού. Και θα παρέχουν το «υλικό» για «σκιάχτρα» και προβοκάτσιες.

Γιατί ο Νέος φασισμός δεν είναι άρνηση του παλιού, είναι το διαλεκτικό του συμπλήρωμα, η πλανητική ολοκλήρωσή του, είναι η απόλυτη εξουσία του καπιταλιστικού κράτους, που από «εθνικό» γίνεται πλανητικό.


Να γιατί, όποιος δεν γνωρίζει τη θεμελιακή ταξική έννοια του κράτους, δεν μπορεί να προχωρήσει ούτε ένα βήμα μπροστά.


Η Νέα Τάξη
μπορεί να κτυπηθεί μόνο στη βάση των θετικών στοιχείων της κοινωνικής εξέλιξης. Και αυτά είναι: Τα λαϊκά κινήματα, η ιστορία τους και οι αγωνιστικές τους παραδόσεις, οι ιδέες αυτών των κινημάτων, οι κατακτήσεις τους.

Το κύρος αυτών των ιδεών και των κατακτήσεων είναι γενικά η Αριστερά και ο Σοσιαλισμός.


Αν τα πολιτικά υποκείμενα τα οποία, σε μια ορισμένη ιστορική στιγμή, εκφράσανε και αποτύπωσαν τη δυναμική των αγώνων κάλπικα και δημαγωγικά και σφετερίστηκαν τους αγώνες, αυτό είναι εντελώς άλλο ζήτημα.

Το κύρος των κοινωνικών αγώνων και η πολιτική σφραγίδα που έβαζαν σε κάθε ιστορικό σταθμό είναι καταγεγραμμένα βαθιά στη «λαϊκή ψυχή». Και αυτή η «σφραγίδα» είτε μας αρέσει είτε όχι έχει όνομα: Αριστερά και σοσιαλισμός.

Μόνο από αυτή τη βάση μπορεί να κτυπηθεί και να ανατραπεί η νέα βαρβαρότητα των παγκοσμιοποιητών.

Αυτό λοιπόν που θέτει ως πρώτιστο και άμεσο καθήκον η εποχή μας είναι: το ξεσκέπασμα των διαχειριστών και των σφετεριστών του κύρους των λαϊκών και κοινωνικών αγώνων.

Η νεοταξική «αριστερά»
και η τυραννία των προοδευτικάριων μπορεί να κτυπηθεί μόνο με βάση το αγωνιστικό κύρος και τις επαναστατικές ιδέες των κινημάτων που αυτοί οι ίδιοι σφετερίζονται.

Οι σφετεριστές των αριστερών ιδεών που σήμερα αποτελούν τα προπαγανδιστικά μαντεία της Νέας Τάξης, μόνο από τους αυθεντικούς αγωνιστές της Αριστεράς και του σοσιαλισμού μπορεί να ξεσκεπαστούν στη συνείδηση των λαών, να αφοπλιστούν και να πεταχτούν στον κάλαθο της Ιστορίας. Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται αυτό είναι επιεικώς τυφλοί.

Αθεράπευτοι νοσταλγοί!

Οι φορμαλιστές όλων των «ειδών» αποκόβουν τη φόρμα από το περιεχόμενο, δίνοντας συχνά στη φόρμα τον καθοριστικό ρόλο.

Οι φορμαλιστές της «δημοκρατίας», όπως και αυτοί των φασιστικών ιδεών, διαχωρίζουν το κράτος από το κοινωνικό του περιεχόμενο, από τους ταξικούς του καθορισμούς και το εμφανίζουν έτσι σαν κάτι αυθύπαρκτο και ανεξάρτητο. Με αυτό το τέχνασμα, ερμηνεύουν και το πολιτικό καθεστώς μιας συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου, σαν ανεξάρτητο από τις κυρίαρχες οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις, συνακόλουθα και από το εποικοδόμημα: Το κράτος…

Έτσι ακούμε τα ευτράπελα: Ο Χίτλερ, ο Μεταξάς και λοιποί δικτάτορες «κτύπησαν» το κεφάλαιο, με όργανο το κράτος του κεφαλαίου! Διατηρώντας λοιπόν το κράτος του κεφαλαίου, χωρίς δηλαδή να το γκρεμίσουμε και να οικοδομήσουμε μια άλλη εξουσία που να στηρίζεται σε άλλες κοινωνικές δυνάμεις, μπορούμε να τα βάλουμε με το κεφάλαιο: Ο παραλογισμός σε παράκρουση…

Το αστικό κράτος είναι το εργαλείο του κεφαλαίου: Η πείρα αιώνων το έχει αποδείξει. Ένα εργαλείο ιδεολογικής χειραγώγησης και ενσωμάτωσης, αλλά και κατασταλτικό.


Αυτό το κράτος παίρνει πολιτικές μορφές ή κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ή ανοικτής δικτατορίας. Και αυτές οι μορφές αποτελούν πάντα το προϊόν των κοινωνικών συσχετισμών και λαϊκών αγώνων. Η αστική δημοκρατία είναι μια πολιτική μορφή και κοινωνικά δεν είναι κάτι διαφορετικό από τη δικτατορία. Η αντιπαράθεση Δημοκρατίας-δικτατορίας είναι σόφισμα, γιατί αντιπαραθέτει δύο πολιτικές μορφές με ταυτόσημο κοινωνικό περιεχόμενο. Αφαιρεί και εξατμίζει την ίδια κοινωνική ουσία και αντιπαραθέτει τους πολιτικούς τύπους, τις φόρμες. Αυτά είναι αλφαβητικά.

Όταν ο καπιταλισμός βρίσκεται σε αδιέξοδο και σε κίνδυνο και δεν μπορεί το κεφάλαιο να επιβάλει «δημοκρατικά» και κοινοβουλευτικά τα συμφέροντά του επιχειρεί να τα επιβάλει με την καταστολή.

Όλη η ιστορία του 19ου και 20ου αιώνα
είναι διάσπαρτη από διάφορες εμπειρίες κατάργησης όλων των δημοκρατικών ελευθεριών από αστικές δικτατορίες: Δικτατορίες στρατιωτικές, βοναπαρτίστικες και φασιστικές.

Η φασιστική δικτατορία είναι η πιο άγρια και η πιο βάρβαρη μορφή τέτοιων δικτατοριών στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Ο φασισμός επιδιώκει τη συντριβή κάθε μορφής συλλογικότητας και των στοιχειωδέστερων μορφών απεργίας και κοινωνικής διαμαρτυρίας. Τα στηρίγματά του είναι οι μηχανισμοί του καπιταλιστικού κράτους (στρατός, αστυνομία, δικαστές) και ιδιωτικές ένοπλες συμμορίες.

Όταν έρχονται λοιπόν κάποιοι νοσταλγοί να μας πουν ότι αμφισβητούν τον καπιταλισμό, επειδή δημαγωγούν κατά του κεφαλαίου, το λιγότερο προκαλούν το γέλιο.

Και όταν κάνουν αντικαπιταλιστικό δήθεν αγώνα, νομιμοποιώντας τους φασισμούς του παρελθόντος μας εξαπατούν.

Όταν δεν αρνείσαι ριζικά και κατηγορηματικά την κοινωνική φύση και λειτουργία των φασιστικών καθεστώτων τότε τα περί αντίστασης κατά της Νέας Τάξης φαντάζουν σαν κοροϊδία, αβυσσαλέα, δημαγωγική υποκρισία και αθεράπευτη άγνοια. Εξευτελίζουν και δυσφημούν κάθε γνήσιο εθνικό αίσθημα και κάθε αντικαπιταλιστική, πατριωτική φωνή…

Περί Δημοκρατίας

Ανέπτυξα παραπάνω την έννοια του αστικού κράτους για να δείξω την απάτη, τη δημαγωγία και τις αντιφάσεις των νοσταλγών των δικτατορικών και φασιστικών καθεστώτων.

Συνοψίζω:

Πρώτον. Το αστικό κράτος είναι το εργαλείο του κεφαλαίου.
Δεύτερον. Το ιδεολογικό και κατασταλτικό αυτό εργαλείο έχει διάφορες όψεις: Την κοινοβουλευτική δημοκρατική όψη και την ωμή δικτατορική και φασιστική όψη.
Τρίτον. Αστική δημοκρατία και δικτατορία είναι δύο μορφές εξουσίας του κεφαλαίου.
Τέταρτον. Η Δημοκρατία δεν είναι υπεριστορική έννοια, γενικό αξίωμα, αλλά η πολιτική φλούδα ενός κοινωνικού καρπού. Πρέπει να προσδιορίζεται κοινωνικά (ταξικά). Άλλο π.χ. η κοινοβουλευτική δημοκρατία, άλλο η σοσιαλιστική δημοκρατία, άλλο η «άμεση» και άλλο η «έμμεση».
Πέμπτον. Το ίδιο και ο «εθνικισμός» δεν είναι υπεράνω της Ιστορίας και της κοινωνίας, απόλυτο φετίχ.
Έκτον. Τα φασιστικά, μπαγιάτικα ιδεολογήματα δημιουργούν αξιωματικές έννοιες, θεωρούν τη δημοκρατία το μέγιστο «κακό», καπηλεύονται το γνήσιο εθνικισμό, δηλαδή τα πατριωτικά αισθήματα, θεοποιούν το αστικό κράτος και στηρίζονται αποκλειστικά στην ωμή βία των μηχανισμών του.
Έβδομον. Όταν μιλάει κανείς σήμερα για ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου δεν μπορεί να στηρίζεται στο αστικό κράτος, ούτε στη δημαγωγία περί εθνικών και πατριωτικών αιτημάτων. Πρέπει να αγωνίζεται για δημοκρατικές ελευθερίες που διαρκώς συρρικνώνονται (είναι βασική συνιστώσα διαπαιδαγώγησης και συνειδητοποίησης του λαού) και να προτείνει ένα άλλο μοντέλο κοινωνικού συστήματος, που να στηρίζεται ακριβώς πάνω στην επέκταση των δημοκρατικών ελευθεριών, στο δημοκρατικό έλεγχο και δημοκρατική συμμετοχή και απόφαση των λαϊκών μαζών: Σε μια νέα, εντελώς διαφορετική εξουσία, σε ένα άλλο κράτος.

Οι νοσταλγοί των φασιστικών «θεωριών» και πρακτικών, μπορούν να κραυγάζουν αντικαπιταλιστικά, πατριωτικά και εθνικιστικά, αλλά όχι μόνο δεν έχουν πρόταση, αλλά στηρίζονται αποκλειστικά στο «ισχυρό αστικό κράτος». Απεχθάνονται τα λαϊκά κινήματα, τη δημοκρατία, κάθε μορφή αυτό-οργάνωσης.

Μόνο το σοσιαλιστικό κίνημα έχει προοπτική και προτείνει και τις μορφές μιας νέας οργάνωσης της κοινωνίας, ενός νέου κράτους, που προωθεί το πλάτεμα και το βάθεμα της δημοκρατίας, μια άλλη λειτουργία της που θα στηρίζεται στην πραγματική συμμετοχή και όχι στους τυπικούς κανόνες της αστικής δημοκρατίας.

Τα όρια της αστικής δημοκρατίας

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα βρέθηκε στην πρωτοπορία του αγώνα για δημοκρατικές ελευθερίες στο 19ο και 20ο αιώνα. Υπερασπίζοντας αυτές τις ελευθερίες υπερασπιζόταν ταυτόχρονα καλύτερες συνθήκες για τη δική του πρόοδο.


Η κατάκτηση των δημοκρατικών ελευθεριών επιτρέπει στις λαϊκές μάζες να οργανώνονται, να αποκτούν ασφάλεια της συλλογικότητάς τους, να βαραίνουν όλο και περισσότερο στη ζυγαριά των κοινωνικών συσχετισμών.

Εξάλλου, οι δημοκρατικές ελευθερίες που κατακτώνται στο καπιταλιστικό καθεστώς, αποτελούν το καλύτερο σχολειό για την ουσιαστική δημοκρατία που οι εργαζόμενοι θα απολαύσουν στο μέλλον, όταν θα έχουν ανατρέψει το κράτος του Κεφαλαίου.

Συμπέρασμα: Όσοι συνεπώς καταλύουν τις δυνατότητες αυτές για το λαό είναι οι πλέον στυγνοί εχθροί του. Τέτοιος είναι ο φασισμός: Του παρελθόντος, των εθνικών ιμπεριαλιστικών κρατών και του παρόντος, του πλανητικού ιμπεριαλισμού, της Νέας Τάξης.

Ακριβώς, όμως, επειδή οι δημοκρατικές ελευθερίες έχουν τόσο μεγάλη σπουδαιότητα, είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε τα όρια της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Πρώτα από όλα, η αστική δημοκρατία είναι μια έμμεση δημοκρατία. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών είναι αποκλεισμένη από τα κέντρα των αποφάσεων. Συμμετέχει έμμεσα, μέσω αντιπροσώπων και πληρεξουσίων και αυτό με ένα ψηφοδέλτιο στην κάλπη κάθε τέσσερα χρόνια. Διαδικασία και αυτή αγρίως νοθευμένη σήμερα από τη «δημοκρατία της βολιδοσκόπησης» και από τη δικτατορική πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ, των γιγάντιων ιδεολογικών διαύλων του μεγάλου Κεφαλαίου.

Η έμμεση δημοκρατία αντικρίζει τον εργαζόμενο και τον «πολίτη» γενικά, σαν ατομικοποιημένο και αλλοτριωμένο άτομο, υποκείμενο σε χίλιες δυο πιέσεις όχι μόνο της αστικής ιδεολογίας, αλλά προπάντων της εργασίας και της κατανάλωσης όπως διαμορφώθηκαν από το Κεφάλαιο και εξουσιάζουν ολόκληρη την ύπαρξή του.
Τούτος εδώ ο «πολίτης» δεν είναι ούτε πρωταγωνιστής, ούτε ηθοποιός του πολιτικού δράματος. Είναι απλός ένας κομπάρσος, ένα πρόσωπο βουβό.

Αντίθετα στο πλαίσιο της διαδικασίας που εμφανίζει την αυτό-οργάνωση των μαζών και τους ποικίλους μηχανισμούς της Άμεσης Δημοκρατίας, ο «πολίτης» και προπαντός ο μισθωτός πολίτης, δεν είναι απομονωμένος και η αλλοτρίωσή του περιορίζεται ολοένα περισσότερο. Αποκτά συνείδηση της δύναμής του, ξεπερνά τις ατομικές του προκαταλήψεις συμμετέχοντας στη διαμόρφωση των συλλογικών αποφάσεων. Δεν περιορίζεται να ρίξει ένα ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Παίρνει μέρος στη διαδικασία της απόφασης, στην εφαρμογή αυτών των αποφάσεων και στην επαλήθευση αυτής της εφαρμογής. Δεν είναι πια ούτε κομπάρσος, ούτε βουβό πρόσωπο, αλλά ολοένα περισσότερο ηθοποιός, πρωταγωνιστής δραστήριος στο πολιτικό δράμα.

Η Άμεση Δημοκρατία και η έμμεση αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ριζικά ασυμφιλίωτες, όπως το νερό με τη φωτιά. Οι μηχανισμοί της άμεσης δημοκρατίας (δημοκρατική αυτό-οργάνωση και αυτοδιαχείριση των μαζών) πρακτικά και θεσμικά συγκρούονται με τις καπιταλιστικές δομές εξουσίας και καταλήγουν στην εγκαθίδρυση οργάνων εργατικής και λαϊκής εξουσίας που ενσαρκώνουν ένα νέο κράτος, μια νέα εξουσία που εξασφαλίζει την επέκταση των πολιτικών και ατομικών ελευθεριών.
Ταυτόχρονα αποτελεί το αντίδοτο στον κίνδυνο και το δηλητήριο της γραφειοκρατίας.

Δεν είναι τυχαίο γιατί και τα αριστερά κόμματα δεν προωθούν τέτοιες μορφές δημοκρατίας.

Επιστροφή στην κορυφή

 
Μετάβαση στη:  
Μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης

Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες