Περιοδικό Πολιτικής Και Πολιτισμικής Παρέμβασης


Σε εποχές που βασιλεύει το ψέμα, η διάδοση της αλήθειας είναι πράξη επαναστατική
«Αριστερά»: Ο θρήνος των νεκρών

< Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας | Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας > 
Συγγραφέας Μήνυμα
Εξόριστος



Ένταξη: 22 Ιαν 2007
Δημοσιεύσεις: 446

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι Αύγ 03, 2010 1:13 pm    Θέμα δημοσίευσης: «Αριστερά»: Ο θρήνος των νεκρών Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Το «αριστερό» μοιρολόι
ή
Ο θρήνος των νεκρών




Διαβάσαμε ένα κείμενο του Παναγιώτη Λαφαζάνη που δείχνει ότι αυτή η «αριστερά» μοιρολογεί στον τάφο της: κλαψούρισμα διαπιστώσεων, ηθικολογικές εκκλήσεις περί ενότητας της αριστεράς, ευχολόγια, νωθρό γουργουρητό ενός ξύλινου λόγου και το σπουδαιότερο: ολοκληρωτικό πνίξιμο των ευθυνών της αριστεράς και δραματική απουσία πολιτικών και οργανωτικών ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΩΝ προτάσεων.

Πριν προχωρήσουμε σε κάποιες συνοπτικές παρατηρήσεις του νεκρικού θρήνου, θα παραθέσουμε το κείμενο το οποίο βρήκαμε εδώ:
http://listonplace.blogspot.com/2010/08/blog-post_4565.html


Το Ιουλιανό Πραξικόπημα
Του Παναγιώτη Λαφαζάνη

Το Ιουλιανό συνεχές και αδιάλειπτο πραξικόπημα της κυβέρνησης δεν άφησε τίποτα όρθιο πίσω του. Το Σύνταγμα έγινε κουρελόχαρτο και παραβιάστηκαν όλα, σχεδόν, τα άρθρα του που αφορούν εγγυήσεις σε κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα αλλά και εγγυήσεις σε δημοκρατικές διαδικασίες. Η κοινοβουλευτική νομιμότητα, σχεδόν κατελύθη με διαδικασίες εξπρές και αλλεπάλληλα πραξικοπήματα κατά παράβαση του Κανονισμού.


Εξίσου, ακυρώθηκε, σχεδόν, κάθε ίχνος από το δικαίωμα στην απεργία αφού τις αλλεπάλληλες αποφάσεις δικαστηρίων που έβγαλαν πρόσφατα παράνομες και καταχρηστικές πολλές απεργίες (βλ. ναυτεργάτες, ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας κ.λπ.) ακολούθησε η... επιστράτευση των ιδιοκτητών φορτηγών.

Το Ιουλιανό πραξικόπημα του 2010, μπορεί να μην καταγράφηκε ακόμα ως τέτοιο στη συνείδηση του ελληνικού λαού, ήταν όμως πολύ χειρότερο και θα έχει πολύ πιο επικίνδυνες συνέπειες από τα γνωστά Ιουλιανά του ’65.
Κι αυτό γιατί το πραξικόπημα του 2010 δεν ήταν μόνο πολιτικό αλλά κυρίως κοινωνικό. Πραξικόπημα κατάλυσης κοινωνικών, εισοδηματικών, ασφαλιστικών, εργασιακών δικαιωμάτων, το οποίο γυρίζει τη χώρα έναν αιώνα πίσω και στην ουσία διαμορφώνει ένα κοινωνικό Καιάδα.

Ποτέ και σε καμία χώρα δεν ήρθαν όλα πάνω-κάτω μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Όπως ομολογούν και οι επικεφαλής της «τρόικα» στην Ελλάδα, το «σοκ» που επεβλήθη στη χώρα με τη μορφή κοινωνικού οδοστρωτήρα, ήταν χωρίς προηγούμενο, αφού τέτοιου βάθους και κοινωνικής αντιδραστικότητας μέτρα δεν έχουν επιβληθεί σε καμία άλλη χώρα του πλανήτη, απ’ όσες έπεσαν στα νύχια του ΔΝΤ.

Ποτέ και πουθενά οι μισθοί σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα δεν οδηγούνται από τη μια μέρα στην άλλη σε κατάρρευση μέχρι 30%.

Ποτέ και πουθενά δεν λεηλατήθηκαν σε τέτοιο βάθος ασφαλιστικά δικαιώματα, ώστε να εξωθούν στη μη-σύνταξη και σε όρια ηλικίας συνταξιοδότησης που μπορεί να αυξάνονται από την Eurostat.

Ποτέ και πουθενά η κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων δεν υπήρξε τόσο απότομη και σε τέτοιο βάθος ώστε να καταργούνται στην ουσία οι Συλλογικές Συμβάσεις και στην ουσία το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα.

Η Ελλάδα έχει μετατραπεί, από μια παραδομένη και εκχωρημένη στο μεγάλο κεφάλαιο κυβέρνηση, σε ένα είδος «νεοαποικίας» των υπαλλήλων της τρόικα.
Το κράτος έχει καταντήσει μια κακοστημένη εισπρακτική εταιρεία τόκων και χρεολυσίων για το χρηματιστικό κεφάλαιο με τη λεηλασία των πολιτών και μια κακής έκδοσης Ανώνυμη Εταιρεία, η οποία έχει παραδοθεί στο έλεος των πολυεθνικών ελεγκτικών εταιρειών, που έχουν αλώσει το δημόσιο!

Θα είμαστε η Αριστερά που έβλεπε ανήμπορη να καταρρέουν γύρω της οι κατακτήσεις ενός αιώνα; Θα γίνουμε η μοιραία παράταξη που δεν μπόρεσε; Είναι δυνατόν, έστω και τώρα, να αντιδράσουμε και να αντιδράσουμε αποτελεσματικά;
Το κεφάλαιο αυτό είναι μεγάλο και χρειάζεται, τουλάχιστον, ένα άλλο σημείωμα. Σημειώνω πολύ επιγραμματικά:

Πρώτον:
Χρειάζονται άμεσα νέες τολμηρές πρωτοβουλίες για μια νέα ώθηση και μια νέα επανεκκίνηση πάνω σε καινούργιες βάσεις της κοινής δράσης και της συμπαράταξης όλων των δυνάμεων της Αριστεράς. Σε αυτή την κατεύθυνση μπορεί να συμβάλλει το πρόσφατο συσταθέν «Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης» και όχι μόνο αυτό!

Δεύτερον: Χρειαζόμαστε ένα μεγάλο καθαρά πολιτικό κίνημα με ξεκάθαρους στόχους στο κεντρικό ζήτημα της χώρας: την κηδεμονία της Ε.Ε.-ΔΝΤ και το χρέος. Συνοπτικά, πρέπει να εργαστούμε για ένα κίνημα λαϊκών επιτροπών μη αναγνώρισης του χρέους παντού, σε χώρους δουλειάς και γειτονιές, και με αιτήματα την απεμπλοκή από το μνημόνιο, την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, τη ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους, την εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών, ως αφετηρίες ενός ριζοσπαστικού προγράμματος με σοσιαλιστικό ορίζοντα.

Τρίτον: Χρειαζόμαστε ένα νέο συμβόλαιο αναζωογόνησης, αλληλεγγύης, σύμπνοιας και κοινών άμεσων στόχων του ΣΥΡΙΖΑ, που μπορεί ξανά να δημιουργήσουν μια νέα πολιτική δυναμική για μια προοδευτική και σοσιαλιστική εναλλακτική λύση στη χώρα.

Χωρίς μια νέα ώθηση στην υπόθεση της συμπαράταξης της Αριστεράς, χωρίς μια νέα κινηματική δυναμική και μια νέα αριστερή εναλλακτική πολιτική πρόταση με αντίκρισμα και βάρος, η καταγγελία της κυβέρνησης δεν αρκεί, όπως δεν μπορεί, χωρίς τα παραπάνω, να δοθεί με την αποτελεσματικότητα που χρειάζεται η μάχη των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών!

(*) Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ

ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ



Πρώτη παρατήρηση

Σε επίπεδο γενικών και αφηρημένων διαπιστώσεων το κείμενο είναι άριστο: Μια ηθογραφική περιγραφή του ζόφου, που, όπως κάθε ηθικολογικό σημειωματάριο παρατηρήσεων, εξαπατά τους φουκαράδες αριστερούς που θέλουν μια σανίδα σωτηρίας να πιαστούν…


Φυσικά, ο Παναγιώτης μια ζωή το ίδιο έργο παίζει: Καταναλώνει διαπιστώσεις, καταγγελίες και ωραία λόγια, αλλά ΠΡΑΚΤΙΚΑ γυρίζει γύρω από τα ίδια και τα ίδια, γύρω από τον καθεστωτικό εκλογικό τροχό, εντός των τειχών του κόμματος που δεν έχει αφήσει τίποτα όρθιο (θα τα πούμε παρακάτω).

Δεύτερη παρατήρηση

Για την ταμπακέρα ο Παναγιώτης δεν μιλά καθόλου.


Δεν μας λέει ΤΙ ΕΚΑΝΕ η «αριστερά» και ιδιαίτερα το κόμμα του ενάντια σε αυτό τον δικτατορικό, ιμπεριαλιστικό οδοστρωτήρα που ισοπέδωσε τη χώρα μας, ενάντια στην κυβέρνηση της κατοχής που κατέλυσε τα πάντα.

ΤΙ ΕΚΑΝΕ σε επίπεδο ιδεολογικής ζύμωσης, σε επίπεδο πολιτικής και οργανωτικής πρακτικής, σε επίπεδο κινηματικών πρωτοβουλιών…

ΤΙ ΕΚΑΝΕ για να προωθήσει τις λαϊκές κινητοποιήσεις και απεργίες (κάποιες από αυτές πολύ δυναμικές) σε ανώτερα επίπεδα αγώνα και στη ΣΥΝΔΕΣΗ τους με ολόκληρη την κοινωνία.

ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.

Και το χειρότερο: Όταν ξέσπαγαν τέτοια δυναμικά κινηματικά έμβρυα αγώνα ΣΙΩΠΟΥΣΑΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΩΣ ή τα συμβούλευαν να έχουν σεβασμό στη «νομιμότητα» της καθεστωτικής αυθάδειας…

Μόνο εκλογικές διαμαρτυρίες, δημαγωγικές κορώνες καταγγελιών εκλογικής εμπορίας και παρελάσεις εκλογικής εμπορίας…

Παρατήρηση τρίτη.

Αυτό που παρακάμπτει ΠΑΝΤΕΛΩΣ ο «έμπειρος πολιτικός» της σταλινικής σχολής πλαστογραφίας, αυτό που εξαφανίζει κυριολεκτικά είναι το ΠΩΣ και το ΓΙΑΤΙ φτάσαμε ως εδώ, ΠΟΙΕΣ οι ευθύνες της «ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» και του κόμματός του ιδιαίτερα.

Και επίσης: Το ΓΙΑΤΙ η «αριστερά» συνολικά έχει φτάσει σε αυτά τα χάλια, καθολικά αναξιόπιστη και δραματικά ανίκανη να κινηθεί και μάλιστα σε συνθήκες τόσο ευνοϊκές, τόσο λαϊκά οργισμένες…

Μια Αριστερά που δεν βλέπει πρώτα από όλα τις δικές της ευθύνες και δεν έχει την ελάχιστη εξοικείωση με την αυτοκριτική δεν είναι ΑΡΙΣΤΕΡΑ, είναι ένα παράσιτο που έχει πήξει σε στερεοτυπείο…

Για να φτάσουμε εδώ σε αυτή την εφιαλτική κατάσταση, που τόσο γλαφυρά περιγράφει ο Παναγιώτης, έβαλε μεγάλες πλάτες αυτή η «αριστερά: Ιδεολογικές πλάτες, πολιτικές πλάτες και «τρομοκρατικές» πλάτες:

α). Αυτή η «αριστερά» δεν έφερε τη διάλυση της εργατικές τάξης και της ταξικής συνείδησης με τις χρόνιες και διαρκείς ευλογίες στα «ανοικτά σύνορα»: Τις εισβολές των αλλοδαπών στρατιών;

β). Αυτή η «αριστερά» δεν σφυρηλάτησε τις τρομοκρατικές ιδεολογικές και πολιτικές αλυσίδες του «αντιεθνικισμού» και «αντιρατσισμού»;

Και παρήγαγε όλα τα ιδεολογήματα του χρηματιστηριακού «διεθνισμού»: Αυτά της πολυπολιτισμικότητας, των «ιδιαιτεροτήτων», των «μειονοτήτων» κ.λπ;

Αυτή η «αριστερά» δεν κυριαρχεί στις παραγωγικές, καθεστωτικές εστίες αυτών των «ιδεολογημάτων»: Στην εκπαίδευση και στη διανόηση, στα ΜΜΕ;

γ). Αυτή η «αριστερά» δεν ήταν που πρωτοστάτησε εναντίον κάθε εθνικής συλλογικότητας, εναντίον κάθε εθνικού συμβόλου, εναντίον κάθε εθνικής μνήμης και ταυτότητας, εναντίον ακόμα και της ιστορίας μας;

ΣΥΝΕΒΑΛΕ αποφασιστικά στον ιδεολογικό και πολιτικό αποχρωματισμό της εθνικής συνείδησης, κτύπησε ανελέητα τους εθνικούς ιστούς της ελληνικής κοινωνίας και τώρα ο Παναγιώτης θρηνεί για την εθνική μας κατοχή…

Αγωνίστηκε για την ελληνική ιθαγένεια των αλλοδαπών και ξένων μαφιών των διεθνών μηχανισμών του χρήματος και για όλα τα ιδεολογήματά τους και τώρα κλαψουρίζουν για τη δικτατορία του ΔΝΤ και του νέου Τσολάκογλου.

Μα αυτοί εκτελούν ψυχρά και μαφιόζικα ΑΥΤΑ για τα οποία αγωνίστηκε αυτή η «αριστερά» χρόνια και χρόνια…

Ο «αγώνας» αυτής της «αριστεράς» είναι που δικαιώθηκε. Με ακριβό, βεβαίως, αντίτιμο: Το δικό της εξαφανισμό. Γι’ αυτό σκούζουν…


δ). Τέλος, το κόμμα του Λαφαζάνη δεν ήταν αυτό που πρωτοστατούσε πιο υστερικά για όλα αυτά;

Αυτό δεν ήταν που έδωσε κάλυψη στους κουκουλοφόρους και στις εξεγέρσεις τους το Δεκέμβρη;

Αλήθεια τι έγινε αυτή η «Επανάσταση» που ήταν «εξουσία» στην Αθήνα επί τρία 24ώρα; Δεν άφησε καμιά παρακαταθήκη για σήμερα που η Ελλάδα κατασπαράζεται από τους δήμιους.

Εναντίον των δικτατόρων δημίων του σήμερα οι «εξεγέρσεις» που κάλυπτε πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν εξαφανιστεί…

Με στρουθοκαμηλισμούς και με νερόβραστες ηθικολογικές φλυαρίες δεν ξεπερνιούνται τα θανάσιμα αμαρτήματα της πολιτικής σας, Παναγιώτη…

Τέταρτη παρατήρηση

Μιλάει με ευχολόγια το κείμενο για «ενότητα της αριστεράς».


Μια καραμέλα που την πιπιλίζουν τα «αριστερά» ναυάγια επί δεκαετίες και τη μόνη «ενότητα» που κατάφεραν ήταν η ενότητα με το αστικό καθεστώς, το Μητσοτάκη και λοιπά.

Έχουν ενσωματωθεί πλήρως στο σύστημα και στους εκλογικούς αγωγούς του και μιλάνε για «ενότητα της αριστεράς».

Διασπάνε κάθε ενότητα του λαϊκού κινήματος και μιλάνε για «ενότητα».

Δεν προωθούν καμία ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗ πολιτική και οργανωτική ΠΡΑΚΤΙΚΗ και μιλούν για «ενότητα»…

Θυμήθηκα εδώ κάποιες φράσεις του Λένιν: Αυτοί που φωνάζουν πιο δυνατά για ενότητα, δημοκρατία και ηθική είναι οι μεγαλύτεροι πολιτικοί απατεώνες, αντί-δημοκράτες και ανήθικοι…


Και εδώ, η «ενότητα» είναι το υπνωτικό για «τη μάχη των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών!».

Όλες οι ωραίες διαπιστώσεις, όλα τα ηθικολογικά κλαψουρίσματα, όλες οι κούφιες φράσεις για «ενότητα», φωτίζονται από αυτές τις τελευταίες λέξεις του «θρήνου»: Για «τη μάχη των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών!»!!!

Αν αφαιρέσεις το ηθικό ξύγκι των ρητορειών και των ευχολογίων του Λαφαζάνη, μένει η ουσία του κειμένου: Εμπρός να σωθούμε δίνοντας τη μάχη των δημοτικών εκλογών…

Εδώ ο κόσμος καίγεται και αυτοί καίγονται για τις εκλογές του καθεστώτος, τις εκλογές υπό την κατοχή των ξένων δυνάμεων, για να μην εξαφανιστούν από τον εκλογικό χάρτη…

Αρκετά οι κοροϊδίες.

Δεν βαρεθήκατε από τη μεταπολίτευση και μετά (αλλά και πριν) να έχετε την ίδια πλάκα γραμμοφώνου;

_________________
Όποιος δεν θέλει να είναι το φερέφωνο του ισχυρού ΔΕΝ πρέπει ΚΑΙ να αποδέχεται την εικόνα που προβάλλει και επιβάλλει ο ισχυρός για τον εαυτό του!
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
ΡΕΠΟΡΤΕΡ
Επισκέπτης





ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Αύγ 06, 2010 5:13 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Διαβάστε ένα κείμενό μας, πριν ένα χρόνο περίπου (13 Σεπτέμβρη 2009) για κάποιες άλλες σωστές διαπιστώσεις του Παναγιώτη Λαφαζάνη.
Βρίσκεται εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=21530#21530





ΟΧΙ ψελλίσματα μπροστά στις εθνικές συμφορές που έρχονται


Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, κατά καιρούς «εκτοξεύει» σωστές εκτιμήσεις.
Διαβάστε από πρόσφατη δήλωσή του για τις σημερινές εκλογές:


«Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και οι Ατλαντικοί κύκλοι της ΕΕ δίπλα σε μεγάλα πολυεθνικά και δυστυχώς εγχώρια οικονομικά συμφέροντα θέλουν μια δεδομένη και παραδομένη κυβέρνηση στην Αθήνα, με νωπή λαϊκή εντολή που θα θέσει πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα του Ευρωατλαντισμού. Μια φοβική κυβέρνηση η οποία έχοντας την άνεση της πρόσφατης λαϊκής εντολής θα θέσει ενώπιον του Ελληνικού λαού τον εικονικό κίνδυνο της απομόνωσης και την κίβδηλη απειλή του πολέμου προκειμένου να δικαιολογήσει άτακτες εθνικές αναδιπλώσεις».

Σωστά όλα αυτά Παναγιώτη.

Προκύπτουν, όμως πολλά ερωτήματα:

α). Τώρα που ο ΣΥΝ κινδυνεύει θυμήθηκες το «εθνικό» σου πρόσωπο; Εδώ τόσα και τόσο γίνονται και πολλές από τις «συνιστώσες» προπαγάνδιζαν ανοικτά αυτά τα σχέδια του ευρωατλαντισμού, τότε γιατί δεν τα έθετες όλα αυτά; Και το χειρότερο γιατί τα επέτρεπες, μια και ήσουν εκφραστής του «αριστερού ρεύματος», του πλειοψηφικού ρεύματος μέσα στον ΣΥΝ;

β). Το «δικό» σου πλειοψηφικό ρεύμα δεν έβγαλε και δεν στήριζε τον Αλαβάνο; Γιατί ΠΟΤΕ δεν διαχωρίστηκες από τις αλλοπρόσαλλες, σφόδρα «αντιεθνικές», πρακτικές του Αλαβάνου;

Ο Αλαβάνος δεν ήταν αυτός που παρείχε πολιτική κάλυψη στους κουκουλοφόρους; Εσύ τι έκανες;

Ο Αλαβάνος δεν ήταν που ούτε λίγο ούτε πολύ έβγαλε «τρομοκράτη» τον εθνικό μας ποιητή; Εσύ τι έκανες;

Στελέχη του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ δεν πλειοδοτούν σε αντι-εθνικισμό και στη νέα «γραφή» της ελληνικής ιστορίας, χαρακτηρίζοντας μάλιστα τους ήρωες του ’21 «σφαγείς» και «τρομοκράτες»; Και εδώ σιώπησες…

γ). Τέλος όλα τα παραπάνω τα σωστά που γράφεις συνδέονται άρρηκτα με το υπ’ αριθμόν ένα «εθνικό» πρόβλημα της Ελλάδας: Το ιμπεριαλιστικό δουλεμπόριο, δηλαδή την οργανωμένη και διατεταγμένη, από πολυεθνικά κέντρα εξουσίας, αλλοδαπή εισβολή.

Αυτόν τον εφιάλτη, Παναγιώτη, ούτε καν τον θίγεις

Δικαιούμαι, συνεπώς, να πιστέψω ότι αυτή η τωρινή «εθνική» σου ευαισθησία είναι οπορτουνισμός. Μοιάζει να κερδοσκοπείς και εσύ εκλογικά πάνω στα «εθνικά» και κατά τρόπο επιλεκτικό.

Ίσως,
γι’ αυτό και να τοποθετήθηκε στην πρώτη θέση του ψηφοδελτίου της Επικρατείας (αν οι πληροφορίες μου είναι σωστές) ο Στάθης.

Είναι και ο Στάθης, ένα από τα «εθνικά» ευαίσθητα πρόσωπα του ΣΥΝ…

ΜΟΝΟ που η επέλαση των «νταβάδων» δεν αναχαιτίζεται με τέτοια εκλογικά κόλπα.

Το αντίθετο: τέτοιου είδους εκλογικά «μαγικά» δίνουν άλλοθι στην «επέλαση»…

Μια επέλαση που καθώς φαίνεται θα πετύχει τους στόχους της (τους περιγράφουμε παραπάνω). Τους πλέον δυσμενείς στόχους για την ελληνική κοινωνία: Την αυτοδυναμία του Γιωργάκη…

ΓΕΓΟΝΟΣ που σημαίνει ότι θα πρέπει να θέσουμε τα εθνικά ζητήματα, συνολικά και όχι επιλεκτικά, τολμηρά και όχι με μισόλογα, στο λαό.

ΜΟΝΟ προς αυτή την κατεύθυνση πλέον μπορεί να ελπίζουμε…
Επιστροφή στην κορυφή

 
Μετάβαση στη:  
Μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης

Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες