Περιοδικό Πολιτικής Και Πολιτισμικής Παρέμβασης


Σε εποχές που βασιλεύει το ψέμα, η διάδοση της αλήθειας είναι πράξη επαναστατική
21η Απριλίου: Οι πλαστογραφίες των μονοπωλίων του Λόγου

< Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας | Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας > 
Συγγραφέας Μήνυμα
ΔΙΟΓΕΝΗΣ
Επισκέπτης





ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Απρ 18, 2010 5:11 pm    Θέμα δημοσίευσης: 21η Απριλίου: Οι πλαστογραφίες των μονοπωλίων του Λόγου Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
21η Απριλίου: Οι πλαστογραφίες των μονοπωλίων του Λόγου



ΤΟ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ ΤΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ

Στο φετεινό του αφιέρωμα στην 21η Απρίλη 67, το γνωστό συγκρότημα, νομίζουμε ότι το παράκανε. Χειρότερα και από πέρυσι που ο κ.Π.Τσίμας, σε μια ολόκληρη, δυστυχώς, μεροληπτικότατη, εκπομπή του, προσκάλεσε, τουλάχιστον και δυό άλλους, εκτός της γνωστής παρέας.. Φέτος όλα τα αφιερώματα, έγιναν αποκλειστικά και μόνο από τη γνωστή παρέα και για τη γνωστή παρέα.

Στα ΝΕΑ, χθες, κάποιος κύριος καθηγητής από την Οξφόρδη, σε ένα ολόκληρο σαλόνι-αφιέρωμα στην προσφορά των Γραμμάτων-Τεχνών στον αγώνα κατά της δικτατορίας, περιορίστηκε αποκλειστικά και μόνο σε γεγονότα και ονόματα των αγαπημένων του συγκροτήματος.

Στον υπότιτλο, με χοντρά γράμματα μάλιστα, ξέχασε και την αριθμητική. Τα 43 χρόνια απόσταση, 1967-2010, τα έκανε 33..!!

Στο κωμικό DVD των ΝΕΩΝ, πάλι, παρουσιαστές και αγωνιστές, όλοι παιδιά του γνωστού συγκροτήματος.
Και στο δραματικό DVD (ΒΗΜΑ σήμερα), τα
ίδια. Οι ίδιοι και οι ίδιοι, μια ζωή ολόκληρη..


Ακόμη και στα καλλιτεχνικά θέματα, προτιμούν να κριθούν από τους αναγνώστες τους σαν απληροφόρητοι, παρά να αναφέρουν ονόματα και γεγονότα έξω από το γνωστό κύκλο τους. Διαφημίζουν, στα ΝΕΑ και το ΒΗΜΑ, έναν αγαπημένο τους θίασο που θα παρουσιάσει το χειμώνα ένα από τα έργα του Ντάριο Φο και αναφέρουν και κάποιον άλλο αγαπημένο τους θίασο, που το ξανάπαιξε το 1987..

Δεν γράφουν όμως ούτε μια λέξη για το θίασο που το πρωτόπαιξε στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα, δύο χρόνια, το ‘77 και το ’78 και το ξανάπαιξε όλο το 2004, σύνολο 500 παραστάσεις..

Το ίδιο ακριβώς έγινε και με το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ..ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, που παίχτηκε πέρυσι από έναν αγαπημένο τους θίασο, χωρίς να αναφερθεί πουθενά (ούτε στο πρόγραμμα του θιάσου..ντροπή..) ο θίασος που το πρωτοπαρουσίασε το 1979-81 και το ξανάπαιξε, το 1986 και το 2000,σύνολο 1000 παραστάσεις..

Και τέλος, στο ΒΗΜΑ, σήμερα, μια ολοσέλιδη συνέντευξη με το χαϊδεμένο τους σκηνοθέτη που διηύθυνε 2 χρόνια την Πειραματική του Εθνικού και ούτε μια λέξη για τον Ιδρυτή και διευθυντή της επί 5 χρόνια..

Παρακαλούμε το ΡΕΣΑΛΤΟ να δημοσιεύσει το περυσινό αφιέρωμά του, όπου αναφέρονται όλα τα γεγονότα και όλα τα ονόματα αγωνιστών εκείνης της εποχής. Όχι μόνο για λόγους δικαιοσύνης αλλά και για έναν άλλο λόγο, πολύ σημαντικότερο.

Αν κάθε χρόνο το συγκρότημα (και όχι μόνον αυτό, δυστυχώς..) σβήνει πολλά ονόματα και ταυτόχρονα σβήνει κατά δέκα χρόνια και την απόσταση από την 21η Απρίλη 1967, φοβάμαι ότι σε λίγα χρόνια, θα σβηστεί από την ιστορία και ολόκληρη η 7ετία της δικτατορίας.

Εκτός κι αν αυτό βολεύει το ίδιο και όλους τους γνωστούς «οικουμενιστές», που εδώ και πολύ καιρό, συστηματικά, προσπαθούν να σβήσουν ολόκληρη τη νεοελληνική ιστορία μας.


18.4.10
Επιστροφή στην κορυφή
Ροβεσπιέρος
Site Admin


Ένταξη: 13 Σεπ 2006
Δημοσιεύσεις: 2919

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Απρ 18, 2010 5:48 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Το μονοπώλιο της εξουσίας και το λόγου

Τότε φυλάκιζαν τους αγωνιστές!
Σήμερα φυλακίζουν και δολοφονούν τη σκέψη.
Και τα Συγκροτήματα πλαστογραφούν και αφυδατώνουν την Ιστορία…




Το μονοπώλιο της εξουσίας και το λόγου καταδικάζει στη σιωπή κάθε αυθεντική αγωνιστική μαρτυρία…
Ο μέγας «Αφέντης», όχι μόνο των πολιτικών δολοπλοκιών, αλλά και των «τεχνών και των Γραμμάτων» είναι το Λαμπρακιστάν!!!

Σβήνει, πλαστογραφεί και «γράφει» στα μέτρα του την Ιστορία…

Αναδημοσιεύουμε κάποια κείμενά μας (και θα συνεχίσουμε) από δω:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3297


Η ΧΡΥΣΗ « ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ » ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
====================================
Η «αντιδικτατορική» τηλεοπτική εκπομπή του κ.Τσίμα, στο ΜΕGA, στα μεσάνυχτα της Τρίτης,21.4., πρόσφερε,κατά τη γνώμη μας,μεγάλη υπηρεσία στον ιστορικό του μέλλοντος.

Μας παρουσίασε κάποιους καλεσμένους του που, οι περισσότεροι, έζησαν και είδαν τη μαύρη επταετία, άλλοι από την πλατεία Κολωνακίου κι άλλοι καμαρώνοντας που ο Άγνωστος Πόλεμος και το ΒΙΝGO έφτασαν σε ακροαματικότητα τo 75%..!!

Μερικοί μάλιστα, στα διαλείμματα της άνετης ζωής τους,έκαναν και λίγη ‘αντίσταση’... Άλλοι τραγουδώντας στα κρυφά Μίκη Θεοδωράκη, άλλοι ανεβάζοντας έργα που τους λογόκριναν μερικές ατάκες, άλλοι παίζοντας σε τηλεοπτικές εκπομπές με πολλά…υπονοούμενα και άλλοι επειδή πέρασαν ένα βράδυ από την αυλή του Πολυτεχνείου...

Ευτυχώς τουλάχιστον ότι ένας από αυτούς είταν ειλικρινέστατος.Είπε αφελέστατα:
« Ό,τι κάναμε το κάναμε από απελπισία, επειδή δεν μπορούσαμε να βρούμε δουλειά σε κανένα θέατρο.Κι εδώ που τα λέμε ο στόχος μας δεν είταν ο Παπαδόπουλος & η δικτατορία αλλά η μικροαστική αντίληψη του Έλληνα..!!»

Έτσι λοιπόν, οι μέλλουσες γενιές, δίπλα στους ιδεολόγους που φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν και χάθηκαν, θα μάθουν και για το «αντιστασιακό» χόμπυ μερικών εκλεκτών του προδικτατορικού και του μεταδικτατορικού κατεστημένου.

22.4.09


21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 – ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΕΣ


Για την κίνηση των ιδεών και το εκρηκτικό εκδοτικό φαινόμενο μιλήσαμε ήδη. Αυτό το αντιστασιακό φαινόμενο άρχισε δειλά-δειλά στα τέλη του 1968 και αρχές του ’69 και φούντωσε το 70-71.
Εδώ θα δώσουμε ένα πίνακα πολύ συνοπτικό και των άλλων ζωντανών εκδηλώσεων και ζυμώσεων στην περιοχή των Γραμμάτων και της Τέχνης.
Ασφαλώς η έρευνα μας θα έχει παραλείψεις και ατέλειες. Ωστόσο αποδείχνει το πόσο άθλια και δόλια παραπλανητική ήταν η εκπομπή του Παύλου Τσίμα.
Πάνω σε αυτή την καθεστωτική εκπομπή, βγαλμένη από τα εκτροφεία του Συγκροτήματος Λαμπράκη θα επανέλθουμε.


Η πραγματική εικόνα.


Τα ξημερώματα μιας ανοιξιάτικης Παρασκευής του 1967, τα στρατιωτικά άρματα κατέλυσαν την αστική δημοκρατία και Βρήκαν τον πολιτικό κόσμο να κοιμάται τον ύπνο τον βαθύ, το ίδιο και τη συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών.

1.- Πολλά θέατρα κλείνουν: το «Βεάκη», όπου ο Μάνος Κατράκης με την Έλλη Φωτίου, έπαιζαν το «Καληνύχτα Μαργαρίτα», το Δημοτικό Πειραιά, όπου ο Τζαβαλάς Καρούζος έπαιζε τον «Εμπορο της Βενετίας» του Σέξπιρ, η «Αυλαία», στον Πειραιά όπου ο θίασος του Διονύση Παπαγιαννόπουλου έπαιζε την «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου, το «Θέατρο της Νέας Ιωνίας», όπου ο Γιώργος Μιχαηλίδης είχε ανεβάσει μονόπρακτα των Παύλου Μάτεσι, Βασίλη Ανδρεόπουλου και Βαγγέλη Γκούφα.

2.- Λίγες μέρες μετά διαλύουν το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών. Ο Βασίλης Μεσολογγίτης και Στέφανος Ληναίος παύονται από πρόεδρος και γενικός γραμματέας αντίστοιχα καιιδρύεται το « Εθνικόν Σ.Ε.Η.».

3.- Μεταξύ των πρώτων εφτά χιλιάδων που πιάστηκαν τη νύχτα του πραξικοπήματος, ήταν πολλοί οι καλλιτέχνες και οι πνευματικοί άνθρωποι μεταξύ των οποίων οι ποιητές Γιάννης Ρίτσος και Βασίλης Ρώτας και ο ηθοποιός Τζαβαλάς Καρούζος. Εκατοντάδες βιβλία απαγορεύτηκαν αμέσως, ο
εκδοτικός οίκος «Θεμέλιο» σφραγίστηκε και «επιλήψιμοι» δίσκοι απαγορεύτηκαν.

4.- Κόβονται πολλοί ηθοποιοί από ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές και βάζουν άλλους στη θέση τους. Απαγορεύουν στον Τύπο να δημοσιεύουν ονόματα ανθρώπων των Γραμμάτων και της Τέχνης, ανεπιθύμητα στη χούντα. Τα κόβουν ακόμη και από τους τίτλους ταινιών και ραδιοφωνικού θεάτρου.

5.- Κυκλοφορεί το ΘΕΑΤΡΟ του Θ.Κρίτα με το μεγάλο λεξικό των ανθρώπων του Θεάτρου από το οποίο η χούντα έκοψε πέντε ονόματα: Θεοδωράκης, Μελίνα, Ειρήνη Παππά, Βασίλης Μεσολογγίτης, Στέφανος Ληναίος.

6.- Δραπετεύουν Στέφανος Ληναίος,Έλλη Φωτίου,Σπύρος Γιαννάτος, Μηνάς Χρηστίδης,Γερ.Σταύρου κ.α. στο Λονδίνο και το Παρίσι. Αντιδικτατορικά μηνύματα Γιώργου Σεφέρη και Αννας Συνοδινού.

7.- Εξαρθρώνεται το δίκτυο Θεοδωράκη. Βασανίζονται ο Περικλής Κοροβέσης και η Κίττυ Αρσένη. Δικάζονται ερήμην Τατιάνα Μιλλιέξ, Στέφανος Ληναίος κ.α. Δραπετεύουν στο Λονδίνο Κοροβέσης, Αρσένη, Βότσης, Μυλωνάς κ.α.-

8.- Ιδρύεται στο Λονδίνο η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ που οργανώνει αμέτρητες συγκεντρώσεις και ενημερώνει συνεχώς την Ευρώπη για τα γεγονότα στην Ελλάδα. Μελίνα Μερκούρη, Ασπασία Παπαθανασίου, Μίνως Βολονάκης, Στέφανος Ληναίος, Ελλη Φωτίου, Λάκης Καραλής και Τζων Θεοχάρης, δίνουν ρεσιτάλ και οργανώνουν αντιδικτατορικές συζητήσεις σε πολλά Θέατρα και σε Αγγλικά Πανεπιστήμια.

9.- Αρχίζει η επιστροφή πολλών αυτοεξορίστων,στα τέλη 1970. Άλλοι έχουν βγει από τη φυλακή με τη γενική αμνηστία. Ήδη το εκδοτικό φαινόμενο αρχίζει να φουντώνει. Εκδίδεται και το αντιδικτατορικό βιβλίο:18 ΚΕΙΜΕΝΑ.

10.- Οι απαγορεύσεις, όμως θεατρικών παραστάσεων συνεχίζονται:
Απαγορεύσεις έργων:Θεατρο ΟΡΒΟ και ΑΛΦΑ,Ληναίου-Φωτίου,1971-74: ΑΥΤΟΨΙΑ, Γ.Μιχαηλίδη.
ΕΠΙΙΚΙΝΔΥΝΟ ΦΟΡΤΙΟ Κ.Μουρσελά.
ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ,Ν.Ζακόπουλου.
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Γ.Σταύρου-Δ.Χατζή.
ΟΙ ΚΛΕΙΔΟΚΡΑΤΟΡΕΣ Μ.Κούντερα,.
ΟΙ ΡΟΖΕΜΠΕΡΓΚ,Αλαίν Ντεκώ.
Κόπηκαν και οι συζητήσεις της Παρασκευής, έπειτα από εξαντλητική ανάκριση του Στεφ.Ληναίου, από το Μάλλιο.

Σημείωση: Ο Τσίμας και η «παρέα» του κάνανε εκπομπή για το Θέατρο και αφάνισαν παντελώς όλα αυτά τα απαγορευμένα έργα. Αντιλαμβάνεται κανείς την αξιοπιστία αυτής της εκπομπής και πόσο «στημένη» ήταν…

11.- Διαλύουν την Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Προβλημάτων (Ε.Μ.Ε.Π.) που οργάνωνε ελεύθερες συζητήσεις στο Θέατρο ΑΛΦΑ γύρω από μεγάλα, σύγχρονα, Ελληνικά προβλήματα: Πεσμαζόγλου, Πεπονής, Τσουδερού, Τσάτσος, Κακριδής κ.α.

Το Μάρτη του 1973 δίνει μια συγκλονιστική ομιλία, στο Θέαρο ΑΛΦΑ, ο καλεσμένος της ΕΜΕΠ διάσημος Γερμανός συγγραφέας Γκύντερ Γκράς. Μετά από 3 μέρες τον απελαύνουν, διαλύουν την Εταιρεία, εξορίζουν τους ιδρυτές της και κλείνουν το ΑΛΦΑ.

Σημείωση: Και αυτό πνίγηκε από τον σταρ του Λαμπρακιστάν...

12.- 1200 υπογραφές ανθρώπων των Γραμμάτων και Τεχνών, καταγγελίας και συμπαράστασης στον αγώνα κατά της στράτευσης των φοιτητών. Εξοντωτική ανάκριση από τη χούντα και υποχρεωτική υπογραφή δήλωσης μετανοίας. Όσοι δεν υπέγραψαν, κόπηκαν από οποιαδήποτε ραδιοτηλεοπτική παραγωγή.

13.- Η ΟΠΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΡΑΣ του Μπρεχτ, με προκλητικά αντιδικτατορική σκηνοθεσία του Γ.Μιχαηλίδη, το ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ και δυο επιθεωρήσεις, η Μαριέττα Ριάλδη, ο Θανάσης Παπαγεωργίου, ο Γ.Μιχαλακόπουλος,μαζί με το Ελεύθερο Θέατρο, παρουσιάζουν έργα που ερεθίζουν το διψασμένο κοινό.

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΠΝΙΓΗΚΑΝ από τον καθεστωτικό "πλουραλιστή" Τσίμα και την παρέα του.

Ο πίνακας είναι λειψός, αναμφίβολα θα υπάρχουν ακόμα και άλλα γεγονότα που δεν ανακαλύψαμε στην έρευνά μας. Ωστόσο και αυτά δείχνουν την επιλεκτική δολιότητα των καλεσμένων από τον Τσίμα, αλλά και την «αγωνιστική» ποιότητα και ήθος των καλεσμένων…

_________________
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα
σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες,
είτε είναι αντιδραστικές»(Λένιν)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
ΘΑΛΕΙΑ
Επισκέπτης





ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Απρ 18, 2010 9:49 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Είναι τέτοιο το «ενδιαφέρον» του Συγκροτήματος για την ιστορία της αντιδικτατορικής δράσης που δεν φρόντισε ούτε τις ημερομηνίες να ελέγξει.

Πρώτος υπεύθυνος,
αυτός ο ουρανοκατέβατος «δημιουργός» του αφιερώματος!!!
Μετά οι διορθωτές των κειμένων και οι αρχισυντάκτες που ελέγχουν του τίτλους.
Αν είναι δυνατόν σε κεντρικό τίτλο τα σαράντα τρία χρόνια να γίνονται τριάντα τρία χρόνια!!!
Αυτό δεν είναι απλό λαθάκι: Είναι μια τσαπατσουλιά αλαζονείας που σηματοδοτεί την βαθιά άγνοια και αδιαφορία απέναντι στην ιστορία.
Στο φετινό αφιέρωμα του Συγκροτήματος ανακυκλώνονται τα ίδια πρόσωπα της περσινής εκπομπής του Τσίμα και οι ίδιες ανακρίβειες, αλλά και οι κωμικές «αντιστάσεις» των «εκλεκτών».

Αναδημοσιεύομε, λοιπόν την περσινή κριτική.
Είναι πιο επίκαιρη και από πέρυσι…


[img][/img]


Το αγοραίο λίπος της ιντελλιγκέντσιας της Πλατείας Κολωνακίου


Ο Στέφανος Ληναίος, με εύστοχο σκωπτικό τρόπο παρατηρεί: «Η «αντιδικτατορική» τηλεοπτική εκπομπή του κ.Τσίμα, στο ΜΕGA, στα μεσάνυχτα της Τρίτης,21.4., πρόσφερε, κατά τη γνώμη μας, μεγάλη υπηρεσία στον ιστορικό του μέλλοντος».
Θα προσθέταμε: Όχι μόνο στον ιστορικό του μέλλοντος, αλλά και στους κοινωνικούς αγωνιστές του παρόντος και του μέλλοντος.

Σπάνια συναντάς «συντεχνίες» καλλιτεχνικών κυκλωμάτων που να προβάλλουν τόσο αγοραία τη φαυλοηλιθιότητά τους και κυρίως την καλοαναθρεμμένη επιδερμίδα του ατομικισμού τους, κάτω από την οποία κατακάθεται το ξύγκι του αστικού συμφιλιωτισμού και της ραφιναρισμένης «μανίας» να τραβήξουν από την ιστορία «τσάμπα» την αφρόκρεμα της αντιδικτατορικής πάλης, στον τομέα των Γραμμάτων και των Τεχνών.

Σπάνια συναντάς τόσο προκλητικούς πορτοφολάδες της ιστορίας.

Όταν η εξουσία των εξουσιών στις Τέχνες και τα Γράμματα, το Συγκρότημα Λαμπράκη, «γράφει» την αντιδικτατορική πάλη, μέσω του δημοσιογραφικού του σταρ και της ιντελλικέντσιάς του, τότε αρχίζει να μεγαλώνει η πεποίθηση ότι και η ψείρα ενός κουρελή ζητιάνου είναι πιο σημαντική, πιο αναγκαία, να το πούμε έτσι, στο μηχανισμό της ιστορίας, από όλους αυτούς τους εγωιστές, τους φροντισμένα καλλιεργημένους και ολότελα υποταγμένους στα καθεστωτικά συγκροτήματα…

Σπάνια συναντάς
τέτοια σκανδαλώδη πρόκληση καλλιτεχνών οι οποίοι διακατέχονται από την υπερβολική έγνοια για τον εαυτό τους, από την ανυπόφορη νόσο της αποθέωσης των συνηθισμένων γεγονότων της διανοητικής τους ρουτίνας. Αυτά τα γεγονότα της διανοητικής τους ρουτίνας και της επαγγελματικής τους «κερδοφορίας» τα ανήγαγαν σε «Αντίσταση» κατά της χούντας!!!

Η ιστορία και η πρακτική των περισσοτέρων από αυτές τις «εκλεκτές» συντεχνίες που ο κ. Τσίμας κάλεσε είναι σημαδεμένη από τη γνωστή φιλοσοφία που έχει δηλητηριάσει το «σώμα» της επαρμένης και μικροαστικής διανόησης. Τη φιλοσοφία της προσαρμοστικότητας σε κάθε καιρό, του άνετου διαμερίσματος, τη φιλοσοφία που διδάσκει ότι το πιο σπουδαίο πράμα στη ζωή είναι το μαλακό, το ζεστό, το λιπαρό…

Με οδηγό αυτή τη φιλοσοφία κάνανε την «αντίστασή» τους στη Χούντα. Και μάλιστα όταν οι ριζοσπαστικές ζυμώσεις και κινήσεις έρεαν στο δρόμο.
Οι περισσότεροι καλεσμένοι του Τσίμα ήταν σκανδαλωδώς απόντες από τα κινήματα της εποχής και μάλιστα κάποιοι λειτουργούσαν σύμφωνα με τας «υποδείξεις».

Είναι σκάνδαλο
να εμφανίζεται μια κρατική εκπομπή, «Εκείνος και Εκείνος» σαν σημαδιακή, αντιστασιακή πράξη. Όχι μόνο γιατί κάποιοι λίγοι και «εκλεκτοί» καταλάβαιναν κάποιες «εξυπναδούλες» της, αλλά γιατί, με τη «χτενισμένη» έγκριση των μηχανισμών της χουντικής προπαγάνδας, ήταν το άλλοθί της. Δεδομένου ότι τη θεωρούσαν εντελώς ακίνδυνη. Τα επικίνδυνα πρόσωπα και τα πολυσήμαντα έργα δεν τα «χτένιζαν».Τα έκοβαν για πάντα. Και τους ηθοποιούς, τους απέκλειαν από παντού.
Σε αντίθεση με αυτούς που έπαιζαν στον ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ του Φώσκολου και στο ΤΑNGO του Κούρκουλου που χειροκροτούσε ο Παπαδόπουλος και τους έκανε και το τραπέζι σπίτι του…

Ο κ. Αρζόγλου από την άλλη δεν μπόρεσε να «ανακαλύψει» κάποια σοβαρή αντικαθεστωτική του πράξη, εκτός από την καταστροφή… των επίπλων του Εθνικού Θεάτρου από «απελπισία» και «μανία» εναντίον όχι του Παπαδόπουλου, αλλά των «μικροαστών», όπως δήλωσε ο ίδιος...
Η δική του μικροαστική απελπισία υψώνεται σε πράξη «αντίστασης» κατά των μικροαστών. Καραμπινάτη αναδρομική ηλιθιότητα… Την οποία συνεχίζει τώρα, σε όλα τα ανόητα σήριαλ.

Ο Καζάκος παραμιλάει για το «Μεγάλο Τσίρκο».
Ναι, ήταν ένα έργο με πολλές παραβολές και έναν εκπληκτικό Ξυλούρη, περισσότερο όμως λαϊκίστικο και κερδοφόρο. Το οποίο η χούντα δεν το φοβήθηκε. Είναι γνωστές οι καθημερινές συναλλαγές Καζάκου και λογοκριτών για να αφαιρεθούν κάποιες «ενοχλητικές» ατάκες και όχι όπως το εμφάνισαν, σαν επικίνδυνο έργο κατά της χούντας. Τα έργα που ήσαν επικίνδυνα ( και είναι πολλά και πολύ γνωστά ποια..)τα έκοβαν ολόκληρα και για πάντα.
Βεβαίως οι εξεγερμένοι του Πολυτεχνείου δεν τρώγανε κουτόχορτο. Θα θυμάται ασφαλώς ο κ. Καζάκος το πώς τον μεταχειρίστηκαν οι εξεγερμένοι όταν την πρώτη ημέρα της κατάληψης, αργά τα μεσάνυχτα, ήρθε να «χαιρετίσει» τους εξεγερμένους…
Γιατί, αν δεν με απατάει η μνήμη μου, ο κ.Καζάκος δεν ενοχλήθηκε ποτέ. Έπαιζε άνετα στην κρατική τηλεόραση και γύρισε και επιχορηγημένο, κινηματογραφικό έργο, τη «Λυσιστράτη», με σκηνοθέτη το Γιώργο Ζερβουλάκο, τον μάρτυρα υπεράσπισης της χούντας στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Το στιγμιαίο πέρασμά του, μαζί με τη Τζένη και την Υψηλάντη, από την αυλή του Πολυτεχνείου, βέβαια, τους στοίχισε 5 μέρες στο ΕΑΤ-ΕΣΑ… Μάλλον για να τους τιμωρήσουν για αγνωμοσύνη παρά για… «αντίσταση»... Δεδομένου ότι από το 1967 μέχρι και το 1973 ήταν όλοι τους πολύ καλά και φρόνιμα παιδιά…

Δεν θα καταπιαστούμε με τους άλλους της «παρέας». Και δεν θα καταλάβουμε τη συμμετοχή Μαστοράκη. Μερικοί άλλοι όμως, που εκτιμούμε ιδιαίτερα, πώς δέχτηκαν να συνυπάρξουν μαζί του; Λόγω ελευθερίας λόγου ή τους το έκρυψε ο κ.Τσίμας;

Θα πρέπει να θυμίσουμε όμως τις αμέτρητες χορηγίες του αμερικάνικου ιδρύματος FORD (με εισηγητές την κ. Μυριβήλη και τον πάλαι ποτέ «σκληρό» κριτικό κ. Θεόδωρο Κρητικό..) που γέμιζε τις τσέπες πολλών εκλεκτών, φίλων του συγκροτήματος με αντάλλαγμα τη σιωπή τους. Από το Θέατρο Τέχνης μέχρι το Θόδωρο Αγγελόπουλο.
Θα μπορούσαν να πουν πολλά, η Άννα Συνοδινού, ο Μανώλης Αναγνωστάκης, ο Γιώργος Μιχαηλίδης, η Λιλή Ζωγράφου και η Ροζίτα Σώκου, που αρνήθηκαν, το γνωστό πρακτορείο της C.I.A…
Όποιος ενδιαφέρεται και για άλλες συνταρακτικές λεπτομέρειες, με ονόματα και γεγονότα, ας ανατρέξει στο περιοδικό ΑΡΔΗΝ του Νοέμβρη 2005.

Μόνο δύο λόγια για το Σαββόπουλο. Η μόνη του αντίσταση ήταν λίγες μέρες κράτησης στα κελιά της Μπουμπουλίνας, αρχές Σεπτέμβρη 1967,επειδή βρέθηκε, κατά λάθος, στη λίστα αυτών που κρύβανε το Μίκη (αν θυμάμαι καλά). Εκεί εμπνεύστηκε από μία απαστράπτουσα προσωπικότητα, την κομουνίστρια κ. Μάρω και το αντίστοιχο τραγούδι. Έκτοτε πηγαινοερχότανε στην Ιταλία χωρίς καμιά δυσκολία και χωρίς καμιά άλλη δραστηριότητα, ως μη επικίνδυνος για τη χούντα. Όταν άλλοι δεν τολμούσαν να σκεφτούν ένα ταξίδι…

Αυτής της ποιότητας και της ιστορικής εγκυρότητας ήταν η εκπομπή του Τσίμα.

Επιστροφή στην κορυφή
ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ
Επισκέπτης





ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Δευ Απρ 19, 2010 9:10 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Οι πρώτοι που σήκωσαν κεφάλι
Η οργάνωση που έχει «θαφτεί» εντελώς



Μέσα στην Ιστορία δεν υπάρχει ποτέ μόνο του το σκέλος της βαρβαρότητας και του τρόμου. Υπάρχει και το σκέλος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στη βαρβαρότητα και τον τρόμο. Και στα πλέον ολοκληρωτικά καθεστώτα δρουν και λειτουργούν τα αγωνιστικά κύτταρα ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ.
Κάποιοι είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα δαιμονοποιούν τη χουντική τρομοκρατία, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αφανίζονται κυριολεκτικά τα ρυάκια ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΑΓΩΝΑ. Εμφανίζουν μια Ελλάδα νεκρή από ζωή, ακίνητη από τον τρόμο, υποταγμένη στον τρόμο.
Μια τέτοια εικόνα βρίσκεται μακριά από την πραγματικότητα. Δεν είναι, όμως, απλώς μια εικόνα ιστορικά πλαστογραφημένη και παραποιημένη, αλλά και πολλαπλά δόλια:
α). Σπέρνει στις νεότερες γενιές τον τρόμο της ηττοπάθειας.
β). Σβήνει την αγωνιστική μνήμη, συνακόλουθα τη διαλεκτική της Ιστορίας των κινημάτων.
γ). Εξανεμίζει το ήθος των αγωνιστικών ιδεών και τους πρωταγωνιστές.
δ). Επιτρέπει στους ποικίλους «λιποτάχτες» και «φυγάδες» να λοιδορούν, ακόμα και να συκοφαντούν αυτούς που παίζανε το κεφάλι τους…
Κάποιοι δημοσιοκάφροι τηλεστάρ που ήταν ή κρυμμένοι ή την είχανε κοπανήσει στο εξωτερικό, έχουν το θράσος σήμερα να κρίνουν και να «επεξεργάζονται» τα χρόνια της δικτατορίας, πουλώντας διάφορα παραμύθια…
Ο στόχος, όλων αυτών των αρουραίων, είναι η εξάτμιση και η αποξήρανση της Ιστορίας, ο αφανισμός της.
Τα παρακάτω δύο κείμενα είναι ενδεικτικά αυτής της πλαστογράφησης, αλλά και εξαφάνισης της ιστορίας, που επιχειρείται από τους ποικίλους λακέδες της Νέας Εποχής…
Έχει δημοσιευτεί στο ΡΕΣΑΛΤΟ, τεύχος-6.


Οι πρώτοι που σήκωσαν κεφάλι


Γράφει ο Νίκος Πικρός

Στις 22 του Απρίλη το βράδυ, μια μέρα μετά το πραξικόπημα, γέμισε η Αθήνα με προκηρύξεις των ΔΕΑ (Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης). Κεντρικό σύνθημα: «Σχηματίστε παντού Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία».
Τα ΔΕΑ ήταν η πρώτη και μια από τις πιο δυναμικές αντιστασιακές οργανώσεις. Βασικός οργανωτής και συντονιστής των ΔΕΑ ήταν ο Γιάννης Βερούχης, ηγετική φυσιογνωμία των λιθογράφων. Από τα Ιουλιανά η μαρξιστική αυτή ομάδα (τροτσκιστές), με προσβάσεις στους λιθογράφους, φοιτητές και «Λαμπράκηδες», άρχισε να συγκροτεί παράνομο συνωμοτικό μηχανισμό. Η δικτατορία συνεπώς δεν την έπιασε στον ύπνο. Την πρώτη οργανωτική επιτροπή της οργάνωσης την αποτελούσαν: Γιάννης Βερούχης, Γιώργος Κώτσου, Γιώργος Γλυνός, Περικλής Γρίβας.
Από τους πρώτους μήνες το οργανωτικό εύρος των ΔΕΑ ήταν μεγάλο. Από το σύνολο των Επιτροπών της κυκλοφορούσαν 15 εφημερίδες. Οι πιο γνωστές: «Φοίνικας», «Μαχητής», «Αντίσταση», «Λαός», «Κλειδί της Δημοκρατίας», «Παπαφλέσας» κλπ.
Το Καλοκαίρι του ’67 η οργάνωση συγκρότησε και μια Επιτροπή κατασκευής και τοποθέτησης εκρηκτικών μηχανισμών. Οι πρώτες ωρολογιακές βόμβες που εξερράγησαν σε διάφορα σημεία των Αθηνών (Σύνταγμα, Χίλτον κλπ) είχαν κατασκευαστεί και τοποθετηθεί από τους αγωνιστές των ΔΕΑ. Κυριακή 3 του Σεπτέμβρη του 67, ομάδα με τους Δημητρίου Πέτρο, Γιώργο Γλυνό, Αδαμάντιο Χρυσικό, Θύμιο Παπανικολάου, Αντώνη Σωτηράκο και Αριστείδη Μαυροσκούφη, κατασκεύασε 4 ωρολογιακές βόμβες. Την άλλη μέρα θα γινόταν μια συνδυασμένη καμπάνια κατά της Χούντας με προκηρύξεις και εκρήξεις. Πριν ξημερώσει είχαν συλληφθεί μαζί με τις βόμβες.
Τον Οκτώβριο του ’67, 38 αγωνιστές των ΔΕΑ (26 άντρες και 12 γυναίκες) παραπέμφθηκαν στο Στρατοδικείο. Ήταν η πρώτη μεγάλη δίκη, ίσως και η πρώτη των Αθηνών. Από τους 38 οι 27 καταδικάστηκαν με βαριές ποινές. Οι στρατοδίκες φάνηκαν ιδιαίτερα σκληροί στον Κύπριο Πέτρο Δημητρίου, γιατί είχε το θάρρος να τους προκαλέσει: «εσείς με εκπαιδεύσατε στην κατασκευή βομβών για να ρίξετε το Μακάριο. Εγώ τις κατασκεύασα ενάντιά σας». Όλοι οι αγωνιστές των ΔΕΑ βασανίστηκαν άγρια στα κολαστήρια της Μπουμπουλίνας ( φάλαγγες, μαστίγια κλπ).

Οι καταδίκες ήταν βαριές. Ενδεικτικά:
Πέτρος Δημητρίου: 20 χρόνια κάθειρξη
Γλυνός, Σωτηράκος, Χρυσικός: 17 χρόνια
Θύμιος Παπανικολάου, Ανέστης Σουβατσόγλου: 10 χρόνια


Σημείωση: μετά από ένα χρόνο περίπου αποφυλακίστηκαν, με αναστολή, πολλοί αγωνιστές, μεταξύ των οποίων και οι ανωτέρω, λόγω του νεαρού της ηλικίας.

Δύο από τους βασικούς ηγέτες των ΔΕΑ, οι κινητήριοι μοχλοί της δραστηριότητά τους, ο Γιάννης Βερούχης και ο Γιώργος Κώτσου, μετά από πολλές περιπέτειες, κατάφεραν να διαφύγουν στο εξωτερικό. Ο Γιάννης Βερούχης επικηρύχθηκε τότε από τη Χούντα, όπως αργότερα και ο Γιάννης Νίκας.
Η ιστορία των ΔΕΑ δεν περιορίζεται σε αυτά. Αγωνιστές τους αποτέλεσαν μετέπειτα ιδρυτικά στελέχη πολλών οργανώσεων της Άκρας Αριστεράς. Επίσης κυβερνητικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ συμμετείχαν τότε στα ΔΕΑ. Και όμως αυτή η οργάνωση έχει «θαφτεί» εντελώς…


Η κίνηση των ιδεών στα χρόνια της Χούντας

Γράφει ο Αντώνης Πλάκας


Κάθε μαχητικό και ριζοσπαστικό κίνημα από την ίδια του τη φύση είναι ευρηματικό και ποικιλόμορφο. Τέτοιο ήταν και το κίνημα που αναπτύχθηκε κατά της Χούντας και στο χώρο των ιδεών.
Αμέσως μετά το πραξικόπημα, μέσα από μια ποικιλία ζυμώσεων άρχισε να αναπτύσσεται ένα παράνομο κίνημα και μια ριζοσπαστική διάθεση αμφισβήτησης στη νεολαία. Η φοιτητική έκρηξη το Μάη του ’68, στη Γαλλία, πυροδότησε και στην Ελλάδα πνευματικές εντάσεις και ριζοσπαστικές ζυμώσεις. Εκφράστηκαν σε μια πρωτοφανή έκρηξη του βιβλίου. Αναπτύχθηκε λοιπόν και εδώ μια αντιδικτατορική κίνηση θεωρητικών και ιδεολογικών ζυμώσεων: Ένα από τα φύτρα της εξέγερσης του Νοέμβρη.

Οι πορτοφολάδες της ιστορίας δεν λείψανε όμως και εδώ. Έτσι μιλούν για την εκδοτική αντιδικτατορική δραστηριότητα έχοντας ως αρχή και τέλος τα «18 Κείμενα». Η έκδοση των «18 Κειμένων», βεβαίως, ήταν κι αυτή μια από τις πολλές εκδηλώσεις της αντιδικτατορικής πάλης στο χώρο του βιβλίου. Μια εκδήλωση ωστόσο αρκετά καθυστερημένη. Το αντιδικτατορικό κίνημα είχε δημιουργήσει, πολύ πριν, σημαντικές ρωγμές στο χουντικό καθεστώς. Στη σφαίρα της εκδοτικής δραστηριότητας αυτό είχε εκφραστεί με τη δημιουργία εκδοτικών-αντιδικτατορικών εστιών και «στεκιών».
Οι πέντε πρώτοι ιστορικοί εκδοτικοί οίκοι που σπάσανε τη χουντική τρομοκρατία στο βιβλίο ήταν: «Κάλβος» το 1968, «Στοχαστής» και «Κείμενα» το 1969, «Επικαιρότητα» και «Νέοι Στόχοι» αρχές ’70.
Ο «Κάλβος» με ένα πλατύ εκδοτικό πρόγραμμα κλασσικών κειμένων της αστικής και μαρξιστικής κουλτούρας ( Ανώνυμος, Χέρτσεν, Μπελίνσκι, Μακιαβέλλι, Χάουζερ, Γιανίδη, Πίλκα κλπ)
Ο «Στοχαστής» με εκδόσεις πιο άμεσα πολιτικές (Ρήγας, Γληνός, Μάξιμος, Σβώλος, Μαρξ, Μπρεχτ, Γκράμσι, Χιχμέτ κλπ).
Τα «Κείμενα» με εκδόσεις λογοτεχνικού κυρίως χαρακτήρα (Θεοτόκης, Μπρεχτ, Βάις, Λεκατσάς, Σκαρίμπας, Κατσαρός, Αλεξάνδρου κλπ).
Η «Επικαιρότητα», «Διεθνής Επικαιρότητα» τότε, με νεοελληνικά κείμενα ιστορικού κυρίως χαρακτήρα ( Σκληρός, Φιλάρετος, Κορδάτος, Ψυρούκης κλπ).
Τέλος οι «Νέοι Στόχοι» ήταν ο πρώτος εκδοτικός οίκος με ένα πρόγραμμα ανοικτά πολιτικό, προσανατολισμένο σε συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση, με κείμενα κλασσικών και σύγχρονων μαρξιστών: Μαρξ, Λένιν, Τρότσκι, Βάις, Πουλιόπουλο, Μαντέλ, κλπ.
Επίσης οι «Νέοι στόχοι» παρουσιάστηκαν και ως μηνιαίο περιοδικό, το πρώτο πολιτικό περιοδικό που κυκλοφόρησε στα χρόνια της Χούντας (Ιούλιος 1971, εκδότης Θύμιος Παπανικολάου). Το περιοδικό κάτω από τις πολλαπλές και ποικίλες μορφές διώξεων και τρομοκρατίας (αστυνομικών, δικαστικών κλπ) δεν μπόρεσε να συνεχίσει παραπάνω από ένα χρόνο.

Προς τα τέλη του 1970 και το ’71 εμφανίστηκαν πολλοί ακόμα νέοι εκδοτικοί οίκοι και βιβλιοπωλεία «στέκια», αποδεικνύοντας ότι η «ροπή» προς την εκδοτική κατεύθυνση ήταν ένα φαινόμενο πολιτικό που αντανακλούσε το ανερχόμενο αντιδικτατορικό κίνημα και αποτελούσε μια πρώτη οργανωτική μαγιά των μετέπειτα μαζικών αντιδικτατορικών εκδηλώσεων.

Ήταν τέτοια η έκρηξη αυτού του φαινομένου που θορύβησε το χουντικό Τύπο, ο οποίος άρχισε μια σκοταδιστική καμπάνια κατά του αριστερού βιβλίου.
Η «Εστία» στις 22/11/1971 καταχωρεί επιστολή με τον τίτλο τα «Ερυθρά έντυπα». Μεταξύ άλλων γράφει:

«Είναι, πράγματι, απαράδεκτος η ασυδοσία, η οποία παρατηρείται εις την χώρα μας –και δη υπό καθεστώς εντόνως αντικομμουνιστικόν! Αναφορικώς με την ελευθέραν κυκλοφορίαν πάσης φύσεως κομμουνιστικών εντύπων…
» Χαρακτηριστικόν παράδειγμα, όπου αθορύβως ο κομμουνισμός θέτει δυναμίτιδα εις τα θεμέλια του αστικού καθεστώτος, αποτελεί το εξής γεγονός, το οποίο και σας αναφέρω: Ακριβώς δίπλα της εισόδου ενός των μεγαλυτέρων λειτουργούντων εν Αθήναις φροντιστηρίων, επί της οδού Σόλωνος, όπου φοιτούν εκατοντάδες νέων, που προετοιμάζονται δια τας εισιτηρίους εξετάσεις των Ανωτάτων Σχολών, λειτουργεί βιβλιοπωλείον, επί της προθήκης του οποίου «φιγουράρουν» εν μέσω των εγχειριδίων της Αλγέβρας, Γεωμετρίας, Φυσικής, Χημείας κλπ κατ΄αποκλειστικότητα και τα εξής: Τσε Γκεβάρα: «Πολιτικά Κείμενα», προλογίζει ο Φιντέλ Κάστρο. Περιοδικόν «Νέοι Στόχοι»: Μεταξύ των καθαρώς κομμουνιστικών περιεχομένων του, προηγείται η «Προσφώνηση στην Ένωση κομμουνιστών» υπό των Μαρξ-΄Ενγκελς. Λ. Τρότσκι: «Ιστορία της Ρωσσικής Επαναστάσεως», και πλείστα παρεμφερή…».


Με το ίδιο πνεύμα επιτίθενται ενάντια στο αριστερό βιβλίο η «Πολιτεία» ( 24.11.71), «Ελεύθερος Κόσμος»(25.11.71), «Βραδυνή»(16.12.71).

Τον ίδιο καιρό κυκλοφορεί εγκύκλιος της ΓΔΕΑ με κατάλογο 130 βιβλίων και περιοδικών και μοιράζεται σε όλη την Ελλάδα με στόχο την ανάσχεση της ολοένα αυξανόμενης εκδοτικής δραστηριότητας.

Όποιος συνεπώς σήμερα αναφέρεται στην εκδοτική δραστηριότητα στα χρόνια της δικτατορίας δεν μπορεί να παρακάμψει όλα τα παραπάνω. Και όμως όλη αυτή η ιστορία στο χώρο των πνευματικών ζυμώσεων έχει στρεβλωθεί και παρασιωπηθεί ή έχει πάρει τη θέση «του εφαλτήρα για τους φιλόδοξους τζόκεϋ των κοινοβουλευτικών μας ιπποδρομιών». Γιατί, όμως αυτή η παραποίηση; Ο λόγος είναι απλός. Οι πρωτοπόροι αγωνιστές και στο χώρο της πνευματικής κίνησης ήταν αριστεροί ανένταχτοι και αμφισβητίες των κατεστημένων κομματικών μηχανισμών.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ένα βιβλίο που αποκαθιστά κάπως την ιστορική αλήθεια πάνω στο εκδοτικό φαινόμενο στα χρόνια της δικτατορίας είναι του Λουκά Αξελού, «η εκδοτική δραστηριότητα και κίνηση των ιδεών στην Ελλάδα» (Στοχαστής).
Επιστροφή στην κορυφή
Αντώνης Κακαράς
Επισκέπτης





ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι Απρ 20, 2010 5:32 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ 67-74 ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ



Πιστεύω πως απ’ όσους τότε βίωσαν στο πετσί τους τις φυλακές και τις εξορίες καθώς και τα βασανιστήρια στα κελιά της ασφάλειας και της ΕΣΑ από τα ανδράποδα της χούντας, κανείς δε θα φανταζόταν πως η κρατική τηλεόραση θα απαξίωνε την αντίσταση επί δικτατορίας. Τέτοιες πρακτικές δε εφαρμόζονται από αφέλεια ή αμέλεια, αλλά μεθοδευμένα. Το φαινόμενο παρατηρείται στα πλαίσια της γενικότερης απαξίωσης και κύρια της πολιτικής ζωής, και των ανθρώπων που εξακολουθούν, παρά τη λαίλαπα, να πιστεύουν σε αξίες, σε αρχές, να έχουν στόχους και οράματα, να αντιστέκονται όπως τότε.

Στιγματίζεται με την ευκαιρία και η πρακτική μερίδας του δημοσιογραφικού κόσμου. Εκείνων που εκμεταλλεύονται τη δύναμη των Μέσων Ενημέρωσης και συμβάλλουν περισσότερο απ’ όλους στην κατάντια του δημόσιου βίου. Επιβάλλουν την υποκουλτούρα, αποπροσανατολίζουν το λαό, προσβλέπουν στην αποδυνάμωσή του. Είναι επομένως υπηρέτες του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού, είναι λακέδες του μεγάλου κεφαλαίου, δούλοι συμφερόντων των λίγων σε βάρος των πολλών.

Ας δούμε τα αίτια που επέβαλλαν τη δικτατορία:


. Το Κυπριακό δεν υπήρχε περίπτωση κάτω από την πίεση των ΗΠΑ- Αγγλίας-ΝΑΤΟ να οδηγηθεί στη διχοτόμηση από κοινοβουλευτική κυβέρνηση. Θα υπέγραφε έτσι και τη δική της καταδίκη. Μόνο μια δικτατορία θα το έκανε αυτό άνετα.

· Ο πόλεμος των έξη ημερών του Μάη του 67 είχε ανάγκη τον εναέριο χώρο και τις ευκολίες του εδάφους της Ελλάδας, ήταν απαραίτητη μια δικτατορία.

· Η άνοδος της αριστεράς στην Ελλάδα καθώς και η αύξηση του ρόλου της Βουλής σε σχέση με τον αυταρχισμό των προηγούμενων χρόνων δεν άρεσε ούτε στο στρατιωτικό ούτε στο παλατιανό κατεστημένο. Η δικτατορία είχε τη λύση.

Χρειαζόταν επομένως το πραξικόπημα και ας ξεμπερδεύουμε εδώ με αυτό που λέγεται συνεχώς πως υπήρχαν δύο χούντες και επικράτησε των συνταγματαρχών.

Υπήρχε η στρατιωτική ηγεσία υπό τον Α/ΓΕΣ Σπαντιδάκη που επεξεργαζόταν σχέδιο επέμβασης διά του Παπαδόπουλου με τους συνεργάτες του καθόσον υπηρετούσαν στις αντίστοιχες θέσεις. Αυτό το σχέδιο που ενέκρινε ο τότε Βασιλιάς Κωνσταντίνος κατά τμήματα που ετοιμάζονταν και το υπέβαλλε ο Σπαντιδάκης, εφαρμόσθηκε με ελάχιστες τροποποιήσεις..

Ο αντικομουνισμός, στάθηκε ανέκαθεν το επιχείρημα για κάθε εκτροπή όχι μόνον στη χώρα μας, αλλά οπουδήποτε μέχρι το 1990 έκρινε η ελίτ των ιμπεριαλιστών και κεφαλαιοκρατών πως θίγονταν τα συμφέροντά τους. Θα ήταν κωμικό να δεχτούμε πως, στην εισβολή στην Κύπρο δήθεν παραπλανήθηκε η τότε ηγεσία της χούντας, περί επικείμενης επίθεσης εκ Βορρά από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Μ’ αυτή την αιτιολογία όμως ο προσανατολισμός των Ενόπλων μας Δυνάμεων εξακολούθησε να είναι προς την κατεύθυνση εκείνη.

Οι άνθρωποι δεν ήταν τόσο ηλίθιοι, στην προδοσία έδωσαν άλλα ονόματα, ενώ υπηρετούσαν τα δικά τους συμφέροντα, μαζί με τα συμφέροντα όσων ήθελαν την Κύπρο στο ΝΑΤΟ και στον Δυτικό αποκαλούμενο κόσμο με κάθε κόστος.

Να μην ξεχνάμε πως κομιστής της πληροφορίας ήταν πρέσβης μεγάλης δυτικής χώρας, μάλλον της Αγγλίας, και δέκτης ο γνωστός σε όλους μας τότε αρχηγός του ΓΕΝ Αραπάκης. Ο ίδιος σε λίγες μέρες, με ένα ρόλο σπάνιο στην πολιτικοστρατιωτική ιστορία, θα είναι συνομιλητής των ρυθμιστών της ελληνοτουρκικής κρίσης, ένας από τους ανθρώπους που άνοιξαν την κερκόπορτα της Κύπρου και την κράτησαν ανοιχτή με τις δήθεν διαπραγματεύσεις.

Για να ολοκληρώσουμε το θέμα του Κυπριακού, τονίζεται πως άποψη του υπογράφοντος είναι πως η αποκληθείσα γραμμή Γκιουνές, η σημερινή διαχωριστική γραμμή στην Κύπρο, ήταν ο στόχος των Τούρκων με τη σύμφωνη γνώμη των Αμερικανών αρμοδίων και βέβαια των πάντοτε παρόντων και ρυθμιζόντων από το παρασκήνιο Άγγλων.

Αυτήν τη γραμμή την επέβαλλαν με τη δύναμη των όπλων οι Τούρκοι, με την πολύπλευρη υποστήριξη δυνάμεων των ΗΠΑ και της Αγγλίας που ήταν παρούσες στο θέατρο επιχειρήσεων, και με την υποχώρηση των ελληνοκυπριακών δυνάμεων (που έτσι και αλλιώς ήταν σχεδόν διαλυμένες και χωρίς ηθικό) κατόπιν διαταγής του Αβέρωφ. Ο ίδιος γνώριζε για το επικείμενο πραξικόπημα από τον Αμερικανό Πρέσβη. Δεν το πέρασε ως πληροφορία στον Μακάριο, διότι ΄΄ήταν απόρρητο μυστικό των Αμερικανών, πώς μπορούσε να το πει΄΄. Τόση πατριωτική ευαισθησία είχε ο άνθρωπος, που λίγες μέρες μετά την αποφυλάκισή του λόγω του Κινήματος του Ναυτικού και λίγους μήνες πριν την εισβολή των Τούρκων, βρέθηκε να ταξιδεύει με διπλωματικό διαβατήριο για το γνωστό ως Σεμινάριο της Ρώμης, όπου καθορίσθηκε το μέλλον της Κύπρου.

Του ΝΑΤΟ, είναι ανέκαθεν ψυχρή η εμπλοκή,
ειδικά στην εισβολή αφού από υπηρεσίες τους εκδόθηκαν διαταγές και οδηγίες για μη εμπλοκή της Ελλάδας στις επιχειρήσεις, ας αφήσουμε ότι τούτη η γη χρησιμοποιήθηκε και τότε και σήμερα ακόμα περισσότερο ως οικόπεδο/βάση των δυνάμεων του εγκληματικού επιθετικού συμφώνου.

Ποια συμφέροντα της Ελλάδας έχουν εξυπηρετηθεί από το ΝΑΤΟ; Για ποιο λόγο υπάρχει αυτό το μόρφωμα, αν όχι για να υπηρετεί στρατηγικά τις ΗΠΑ; Και όταν αναφερόμαστε εν προκειμένω σε τέτοιες αφηρημένες έννοιες, εννοούμε την άρχουσα τάξη εκείνης της χώρας, και τους αντίστοιχους συμμάχους τους δηλαδή τις αντίστοιχες τάξεις των χωρών μελών μηδέ της δικής μας εξαιρουμένης, αφού αυτοί δεν γνωρίζουν σύνορα.

Τι θέλουμε να πούμε μ’ αυτά;


· Πως η ευθύνη μέρους του πολιτικού κόσμου εκείνης της εποχής είναι μεγάλη.
· Πως οι της χούντας χρησιμοποιήθηκαν ως πολιορκητικός κριός.
· Πως είναι πλήγμα κατά του Δικαίου και της ιστορίας ότι δεν δικάσθηκαν και όσοι μη στρατιωτικοί συνεργάσθηκαν με τη δικτατορία, αλλά ξέμπλεξαν με το επιχείρημα του ΄΄στιγμιαίου εγκλήματος΄΄.
· Πως είναι άδικο και ιστορικό λάθος ότι δεν έφτασε η Κυπριακή υπόθεση στα δικαστήρια.
· Πως είναι άδικο που σήμερα κυκλοφορούν με τους καταληκτικούς βαθμούς οι περισσότεροι στρατιωτικοί απ’ όσους τότε υπηρέτησαν τη δικτατορία επομένως και ξένα συμφέροντα. Να πούμε πως η χώρα μας είναι χώρα στρατηγών, ναυάρχων και πτεράρχων. Να μη λησμονήσουμε και τους στρατηγούς των Σωμάτων Ασφαλείας αφού και από εκείνους έχουμε αντίστοιχους βαθμούς και εύσημα με ελάχιστους τιμωρημένους για βασανισμούς αντιστασιακών.

Αν αυτά δεν είναι απαξίωση της αντίστασης, επιβράβευση της υποτέλειας, του ψέματος, της ανυπαρξίας αρχών τότε τι είναι;

Θέλουμε να προσθέσουμε επίσης με τα παραπάνω πως, όλα επιτρέπονται για εξυπηρέτηση των συμφερόντων συγκεκριμένης τάξης ανθρώπων.


· Και η διατήρηση του ΝΑΤΟ ώστε να υπάρχει ο μηχανισμός των επεμβάσεων όπως ακριβώς τον ζούμε,
· Και η επιβολή κυβερνήσεων με τις έγχρωμες επαναστάσεις,
· Και η αδιαφορία για το θάνατο χιλιάδων μεταναστών στα νερά της Μεσογείου και κύρια του Αιγαίου, ενώ για όσους σώζονται ακολουθεί η εκμετάλλευση μέχρι σημείου να τους καίνε τα πρόσωπα όπως την Κούνεβα, να εκμεταλλεύονται και προσβάλλουν τις γυναίκες όπως σε καμία άλλη χώρα όπου προσφεύγουν δε γίνεται,
· Και η επιβολή του αμερικάνικου τρόπου ζωής με την υποκουλτούρα, με την βλακώδη δήθεν ενημέρωση και δήθεν διασκέδαση, κύρια από την ιδιωτική τηλεόραση και τις προσβλητικές εκπομπές αηδιαστικού επιπέδου.

Τονίζεται ιδιαίτερα και η ενδοτική πολιτική των κυβερνήσεων και εδώ και αλλού, για να μη νομίζουμε πως μόνον στη χώρα μας παρατηρείται αυτή η πολυτέλεια.

Θυμίζουμε τη βασιλεία της ρεμούλας, της μίζας, την απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών, τα καθαρά σκάνδαλα όπως της SIEMENS με τον χρηματισμό παραγόντων του κράτους και των κυβερνήσεων και των δύο μεγάλων κομμάτων, την καθαρή κλοπή των αποθεμάτων των Ασφαλιστικών Ταμείων δηλαδή του ιδρώτα των εργαζομένων μεταπολεμικά, την προσβολή της λογικής των απλών ανθρώπων από κάποιους, που θεωρούν την κτήση των δισεκατομμυρίων μέσω του χρηματιστηρίου και των υπεράκτιων εταιριών ως νόμιμη μέθοδο πλουτισμού, την εκμετάλλευση της ευπιστίας των χριστιανών από εκείνους τους ρασοφόρους, που κλέβουν το δημόσιο χρήμα και τον πλούτο με τη βοήθεια κρατικών λειτουργών, και σταματάμε εδώ.

Από το 67 μέχρι το 74 είχαμε μια καθαρή δικτατορία, ξέραμε γιατί και πώς παλεύουμε, είχαμε τις αρχές και την πίστη μας, θέλαμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο, γνωρίζαμε πού πατάμε. Σήμερα η ρευστότητα στον πολιτικό χώρο και η κρίση που ρημάζει τις τσέπες των πολλών, υπερχειλίζοντας εκείνες των λίγων, υπηρετεί αυτούς, που πιο πάνω αναφέραμε με τους τρόπους που σημειώθηκαν και πολλά άλλα που παραλήφθηκαν, η ανατροπή των Κομουνιστικών Κυβερνήσεων έφερε τη λαίλαπα και την άγρια μορφή του καπιταλισμού, δηλαδή τον ιμπεριαλισμό, στην επιφάνεια, άνθρωποι που μέχρι χθες είχαν αξίες και πίστη τις μετάλλαξαν, προτίμησαν τον εύκολο δρόμο της προσαρμογής και με μικρά πηδηματάκια μετακινήθηκαν σταδιακά σε απροσδιόριστες περιοχές ανοχής και συνδιαχείρισης του συστήματος.

Κόμματα και πολιτικοί χώροι μετακινήθηκαν επίσης ιδεολογικά παρασέρνοντας μαζί τους οπαδούς και μέλη.

Τίποτα θετικό δεν προέκυψε για τον τόπο, ενώ άλλαξαν οι διευθύνσεις κατοικίας μερικών παράλληλα με το φαινόμενο του ιδεολογικού μετεωρισμού, που δείγμα του ζούμε τελευταία μαζί με την ΄΄κρίση΄΄ τον αντικομουνισμό και τις συνέπειές του. Αυτός ειδικά όσο και να στοχεύει στη συγκεκριμένη ιδεολογία, έχει συνέπειες γνωστές όπως και της δικτατορίας.

Ο κόσμος που παραδίνουμε δεν είναι καλύτερος απ’ αυτόν που παραλάβαμε. Και δε χρειάζονται εδώ συμπεράσματα και παραινέσεις για το τι πρέπει να γίνει, σέβομαι το κοινό, τις αρχές, την ιστορία του.


Σημείωση ΡΕΣΑΛΤΟ :ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ του κ. Κακαρά

Ο Αντώνης Κακαράς γεννήθηκε στη Γραβιά Φωκίδας το 1945. Αποφοίτησε της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων το 1966 και σταδιοδρόμησε στο ΠΝ μέχρι το 1990, αφού το 1972 καταδικάστηκε σε φυλάκιση από το στρατιωτικό καθεστώς, και παρέμεινε για δέκα πέντε μήνες σε φυλακές.
Διδάσκει από το 2000 ως επιστημονικός συνεργάτης (ΠΔ 407) στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ενώ το 2004 γίνεται δεκτός ως Διδάκτωρ Νεότερης Ιστορίας και Πολιτικών Επιστημών.
Το 1995 εκδίδεται από τη Γνώση η εργασία του Το Πολεμικό Ναυτικό στη Δικτατορία 1967-1974, και το 2006 από τον Παπαζήση Οι Έλληνες Στρατιωτικοί, (τρίτομο).
Το 2008 εκδίδεται το βιβλίο του Όξω απ’ τ’ Αμπέλια ρεε, και αργότερα την ίδια χρονιά το Off Shore αγάπη μου, ενώ το 2009 το Αλιώρι το κονάκι των χοίρων, επίσης από τον Παπαζήση.
Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, έγγαμος από το 1974 και πατέρας δύο τέκνων.

Επιστροφή στην κορυφή
Ροβεσπιέρος
Site Admin


Ένταξη: 13 Σεπ 2006
Δημοσιεύσεις: 2919

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι Απρ 20, 2010 8:02 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Ας μην σβήνουμε τις ιστορικές ευθύνες της Αριστεράς



Ο καλός φίλος Αντώνης Κακαράς περιγράφει και αναλύσει εκείνη την εποχή εξαιρετικά και βιωματικά.

Ωστόσο κάνει μια σημαντική αφαίρεση: Τις ευθύνες της Αριστεράς


Η παραδοσιακή ηγεσία της εργατικής τάξης με τη συγκεκριμένη πολιτική μορφή της ΕΔΑ (ένας εργατομικροαστικός πολιτικός συνασπισμός) δεν έκανε τίποτε άλλο απ’ το να φωτογραφίζει τα οπίσθια της Ε.Κ., αφήνοντας έτσι ελεύθερο τον Γ. Παπανδρέου να ξεδιπλώσει όλες τις διπλωματικές του ικανότητες.


Η ΕΔΑ, δέσμια της ρεφορμιστικής λογικής και της κοινοβουλευτικής της μυωπίας έγινε κομπάρσος των εξελίξεων…


Η δυναμική του λαϊκού κινήματος οδήγησε στο ανακτορικό πραξικόπημα, στις αποστασίες και τη σαλαμοποίηση της Ε.Κ.: Δηλαδή στην επικύρωση της κυβερνητικής κατάρρευσης και του εκλογικού αδιέξοδου…

Η κατάρρευση του κυβερνητικού εποικοδομήματος δίνει νέα ώθηση στην κοινωνική και πολιτική αναταραχή. Η δυσαρέσκεια και αγανάκτηση των λαϊκών μαζών ξεσπάει με πρωτοφανή αγριότητα. Ένα πλατύ και ορμητικό κίνημα εκδηλώνεται, που τραβάει όλο και προς τ’ αριστερά, όλο και σε πιο ξεκάθαρους αντικαπιταλιστικούς στόχους. Ωστόσο αυτή η ρωμαλέα, αποφασιστική και επιθετική εξόρμηση των μαζών προσκρούει πάνω στην κοινοβουλευτική ρουτίνα της παραδοσιακής ηγεσίας του προλεταριάτου.

Η κρίση ηγεσίας του εργατικού κινήματος εκδηλώνεται με ιδιαίτερη οξύτητα και καθαρότητα στα «Ιουλιανά». Η ήττα του κινήματος με τη δικτατορία της 21ης του Απρίλη είναι η φυσική συνέπεια αυτής της κρίσης και άλλη μια τραγική επιβεβαίωση της ιστορικής χρεοκοπίας της παραδοσιακής ηγεσίας του προλεταριάτου.

Σε τέτοιες επαναστατικές καταστάσεις δύο είναι οι δρόμοι: Επανάσταση ή Αντεπανάσταση.


Ο δρόμος της Αντεπανάστασης ανοίγει από τη στιγμή που η Αριστερά δεν υπάρχει ή μπλοκάρει τις επαναστατικές διαδικασίες.

Δεν φταίνε λοιπόν οι αστοί πολιτικοί. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν, και τον αντικομουνισμό κάνουν λάβαρο.


Η Αριστερά τι έκανε!

Αυτό είναι το ζητούμενο….


Η Αριστερά τότε ούτε τη δικτατορία που ερχόταν δεν διέκρινε. Μάλιστα μία μέρα πριν ο Κύρκος φώναζε: «δικτατορία στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει»!!!

Τέτοια πολιτική ικανότητα και διορατικότητα…


_________________
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα
σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες,
είτε είναι αντιδραστικές»(Λένιν)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Ροβεσπιέρος
Site Admin


Ένταξη: 13 Σεπ 2006
Δημοσιεύσεις: 2919

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Απρ 21, 2010 9:37 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967-2010



Πηγή:
http://taxalia.blogspot.com/2010/04/21-1967-2010.html

_________________
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα
σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες,
είτε είναι αντιδραστικές»(Λένιν)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Στέφανος Ληναίος
Επισκέπτης





ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Απρ 21, 2010 10:57 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος
Να βελονιάσουμε τις μνήμες



Αγαπητό ΡΕΣΑΛΤΟ

Και πάλι, εφέτος, τα περισσότερα ΜΜΕ, ξέχασαν τη δικτατορία της 21ης Απρίλη.
Αποφασίσαμε να τη θυμίσουμε εμείς, στο διαδικτυακό ραδιοσταθμό
www.neoskyklos.gr.-


Με σημαντικά, γνωστά και άγνωστα, κείμενα και ντοκουμέντα εκείνης της μαύρης επταετίας.

Και με τα μεγάλα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και άλλων σημαντικών συνθετών..


Όχι μόνο για να μην ξεχάσουμε εκείνες τις μαύρες μέρες αλλά και για έναν άλλο λόγο..
Για να μην ξαναμαυρίσει η ζωή μας όχι με τανκς, αυτή τη φορά, αλλά με το βούρδουλα
του διεθνούς, νομισματικού, χωροφύλακα..


Τρεις μέρες συνέχεια, μέρα νύχτα, ένα ραδιο-δiκτυακό πρόγραμμα για κείνα τα επτά μαύρα χρόνια..
www.neoskyklos.gr


21.4.2010
Επιστροφή στην κορυφή

 
Μετάβαση στη:  
Μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης

Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες